Title: 180 DAYS
Status: 10
Author: DOUBLESWAG
Pairing: TOP x GD
Rating: Romantic, Comedy (?)
Genre: General

 Author’s note:  ขอโทษที่หายไปนานมาก... เยเย้! ช่วงนี้ปิดเทอมแล้ว แต่งานยังมาเรื่อยๆ วันนี้มีรมณ์(?) อยากเขียนจู่ๆก็ไหลเป็นเทน้ำเทท่า... ว๊าวว แฟนทาสติก เบบี้มากเลย ขอบคุณทุกคนที่ยังคงติดตามเรา... เราจะต้องเขียนฟิคเรื่องนี้จบแน่นอน สัญญา! *ชูนิ้วก้อย* 

 

 

 

 

 

10. เวลาเป็นสิ่งสัมพัทธ์ ที่ทำให้เจอเรื่องดีๆในความโชคร้าย

 

.

.

 

 

ไอน์สไตน์เคยพูดว่า “เวลาเป็นสิ่งสัมพัทธ์” ผมไม่เคยเข้าใจ

และก็ไม่เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องไปค้นหาว่า...เวลาเป็นสิ่งสัมพัทธ์คืออะไร...

 

แต่ตอนนี้...ผมคิดว่าผมเริ่มเข้าใจประโยคนี้มากขึ้นแล้ว เพราะบาง ‘เวลา’ ผมรู้สึกว่ามันช่างเดินช้าเหลือเกิน แต่บาง ‘เวลา’ มันกลับเดินเร็วจนน่าใจหาย...น่าแปลกที่ช่วงเวลาที่หายไปอย่างรวดเร็วนั้น...ทั้งหมดเป็น...เวลาแห่งความสุขทั้งสิ้น

 

“คิดอะไรอยู่” ร่างสูงวางแก้วช็อคโกแลตร้อนๆ กระแทกบนหัวเล็กเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ

“หึ” ปฏิเสธเสียงเอื่อย พลางรับแก้วช็อคโกแลตจากอีกคน

 

ความเงียบ...

กำลังทำให้ทุกอย่างดูอึดอัด...

 

เวลาของเราที่กำลังสั้นลงทุกที...ทำให้ต้องคิดถึงเรื่องอื่นเพิ่มเข้ามาจากเดิม...

ผมสงสัยว่า...ถ้าระยะเวลาสองเดือนกว่าๆหลังจากนี้หมดลง...เราจะทำยังไงกับความรู้สึกในรูปแบบนี้ต่อไปดี

 

ใจกล้า...ยอมรับกับพี่สาวทั้งสองว่า...เรารักกัน 

หรือเลือกที่จะปกปิดความลับของเราต่อไป...และใช้ชีวิตอย่างหลบๆซ่อนๆ

 

“พี่เข้าไปในห้องกันเถอะ”

“อืม” คงมีสิ่งที่นายอยากพูด...แต่กลัวพี่สาวจะได้ยินจากกล้องวงจรปิดใช่มั๊ย?

 

ร่างเล็กวางแก้วช็อคโกแลตที่เพิ่งจิบได้ไม่กี่ครั้งลง และเป็นฝ่ายเดินนำเข้าไปในห้องนอนทันที ร่างสูงที่ตามเข้ามาเป็นฝ่ายกดล๊อคประตู ก่อนจะเดินมานั่งข้างๆอีกคนที่นั่งตัวห่อเล็กบนเตียง ดวงหน้าหวานเต็มไปด้วยความครุ่นคิด

 

“เป็นอะไร...” มือหนายกขึ้นโอบไหล่เล็กเบาๆ

 

..

 

“ฮเยยุน...” ดามีกวักมือเรียกน้องสาวที่นั่งเหม่อลอย ให้ดูที่หน้าจอมอนิเตอร์ “...ดูสิ”

“อ่อ...ค่ะ”

“หืมม” O_o! แค่...อ่อค่ะ...งั้นหรอ? ทั้งๆที่สองคนนั้นกำลังโอบกอดกันอยู่บนเตียงนะ! O_O!

 

พฤติกรรมของจียงกับซึงฮยอนในตอนนี้...ช่างแตกต่างจากช่วงแรกๆอย่างสิ้นเชิง... การที่พวกเธอตกลงปลงใจติดกล้องไว้ในห้องนอนทั้งสองคนนั้น เป็นเรื่องที่คิดไม่ผิดจริงๆ ยิ่งดู ยิ่งเห็น ก็ยิ่งรู้สึกถึงความรู้สึกบางอย่างระหว่างสองคนนี้ น่าเสียดายที่พวกเธอไม่อาจแอบติดไมค์ไว้ในห้องนั้นได้...แค่นี้ก็รู้สึกผิดมากแล้ว(?)

 

“ฮเยยุนเธอเป็นอะไรรึเปล่า หลายวันมานี้ดูเธอท่าทางไม่ค่อยดีเลยนะ”

“ป...เปล่าค่ะ ฉันไม่ค่อยสบายนิดหน่อย” (^^)

“ถึงชั้นจะไม่ใช่พี่เธอแท้ๆ...” พี่สาวหันมองอย่างห่วงใย “...แต่ชั้นก็รักเธอนะ...มีอะไรบอกชั้นได้นะฮเยยุน”

“...” พ...พี่...ดามี (T T)

 

แล้วชั้นจะบอกพี่ได้ยังไงล่ะ...ว่าชั้นไม่อยากเห็นหน้าน้องชายสองคนของเรา...เห็นทีไรมันทำให้ชั้นเจ็บหัวใจ

ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทำไมต้องรู้สึกแบบนั้น...แต่หน้าไอเด็กนั่น...ปาร์คยูชอน มันต้องลอยมาดูทุกที...

 

ชั้นไม่อยากนึกถึง...

ไอเด็กคนนั้น...อีกต่อไปแล้ว

 

“ถ้าเธอกำลังไม่สบายใจ..แล้วพี่สาวคนนี้ของเธอจะมีความสุขได้ยังไง จริงมั๊ย?”

“พ...พี่คะ” (T_T)

 

สองสายตาของหญิงสาวหันเหออกจากหน้าจอมอนิเตอร์ แม้จะกำลังลุ้นและตื่นเต้นที่น้องชายทั้งคู่กำลังสร้างฉากที่ทำให้รู้สึกฟิน(?) แต่ความสุขและสนุกสนานของตัวเอง มันคงไม่สำคัญเท่าความรู้สึกที่น่าถนุถนอมของคนใกล้ตัว... เธอส่งยิ้มอบอุ่นให้น้องสาวน้อยๆ ก่อนค่อยๆจูงมือฮเยยุนออกมา

 

“มีอะไรอยากเล่าให้พี่ฟังมั๊ย?”

 

..

 

“...กูอยากเกลียดมึง!!” (T^T)

“ทำไมเป็นแบบนั้นวะ อย่างอแงดิ!” ถามอะไรก็ไม่ยอมพูดไม่ยอมตอบ จู่ๆก็ใส่อารมณ์! เป็นอะไรของมึงอีก!

“ไปไกลๆเลยไป!” (>o<)!

“เมนมาหรอไอเหี้ย! ฮ่าๆ” อุ่ย!... แม่งไม่ยิ้มด้วย (- -)!

“เมนห่าไรล่ะ! อย่ากวนตีน!” มือเล็กผลักหน้าอีกคนจนคะมำ

“มึงแหละอย่ากวนตีน จู่ๆก็ใส่อารมณ์ กูจะรู้มั๊ยเป็นอะไร ไปโกรธใครมา!”

 

ทำไมมึงไม่เคยเข้าใจกู! ไม่เคยเข้าใจกูเลยแม้แต่นิด!! “โกรธมึงนั่นแหละ!!” (>o<)!

“เอ้า! แล้วกูทำอะไรผิด! อยากเกลียดกูทำไม!” งงนะเว้ยเห้ย! >< อีกคนโวยบ้าง

“...” มึงคนเดียว...มึงผิดทุกอย่าง...ทุกวันนี้เรื่องเดียวที่จะทำให้กูเป็นบ้าได้ก็...คือมึง

“จียง...” มือหนาเขย่าแขนเล็กเบาๆ “...ไม่เอา อย่าทำหน้าแบบนั้นดิ”

“มึงไม่ต้องมาสั่งกูพี่”

“ไม่ได้สั่ง แต่อ้อนวอน...ไม่อยากให้ทำแบบมุ่ยแบบนั้น...ไม่เห็นน่ารักตรงไหนเลย”

“กูไม่ได้อยากน่ารัก!!”

ไอเหี้ย! คนหรือระเบิดวะสัส! สะกิดนิดนึงบอมใส่กูตลอด! (><) “โอเคๆ กูไม่แหย่มึงก็ได้”

“...” แววตาใสจ้องมองอีกคนเขม็ง...

 

แต่...ยิ่งเห็นอีกคนหน้าบึ้ง มันก็อดใจแกล้งไม่ได้ทุกที มือหนาเข้าจู่โจมล๊อคคอร่างเล็กแน่น “บอกมา!!”

“โอ๊ย! เหี้ยพี่! ปล่อยกูนะ!” (>o<)!

“ไม่ปล่อยเว้ย! บอกมาก่อนเป็นอะไร”

“ปล่อยกู!! อึดอัดนะไอเหี้ย!” (>o<)! จียงพยายามใช้มือตะกุยตะตายให้หลุดจากแขนคีมล๊อคของอีกคน

“ไม่บอก ก็ไม่ปล่อย” ซึงฮยอนฉีกยิ้มสบายใจ...แรงแค่นั้นจะสู้อะไรเค้าได้ล่ะ...

“ปล่อยๆๆๆๆๆ!!!!” (>o<)!!

“โอ๊ยๆๆ!!!” (><) หมัดเล็กทุบเข้าให้ที่กลางหลังของอีกคนจนแอ่นร้องเพราะความเจ็บ สองร่างที่ต่างใช้พลังสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร ทำให้เตียงที่เคยเรียบนั้นเลยยับยู่ยี่ไปหมด

 

“ไม่บอกหรอ อื้ออ!” (>o<)!! เค้าเพิ่มแรงในการล๊อคคออีกคนมากขึ้น เพื่อคาดคั้นคำตอบ... แต่ปฏิกิริยาที่นิ่งไปของอีกคนทำให้รู้สึกถึงความผิดปกติ มือเล็กที่เคยทุบรัวอยู่ที่หลังตอนนี้...เปลี่ยนเป็นโอบกอดเค้าเบาๆ “...จียง”

 

“กู...อยากเกลียดมึง...” น้ำเสียงใสเอ่ยเบาๆ “...แต่กูทำไม่ได้”

“...” (O_O) จียง...แขนแกร่งค่อยๆคลายจากการล๊อคคออีกคนโดยไม่รู้ตัว...เป็นอะไรไป

แขนเล็กกระชับกอดให้แน่นขึ้น ใบหน้าหวานซบอยู่ที่อกอีกคนไม่ขยับ “วันทั้งวันกูเอาแต่กังวล เพราะเวลาของเรามันสั้นลงเรื่อยๆ...กลัวต้องแยกจากมึงไป”

 

มือหนาค่อยๆเปลี่ยนเป็นโอบกอดตอบอีกคนช้าๆ แต่ยังคงเงียบงันเพื่อฟังอีกคนพูด มาคิดๆดู...จียงเป็นคนขี้กลัวตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตอนแรกก็กลัวการเริ่มต้น...กลัวว่าเพื่อนจะรู้เรื่องภารกิจของเรา ...กลัวการแสดงความรู้สึกกับคนอื่น ทั้งๆที่มันไม่ใช่เรื่องน่ากลัว... กลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง...และคิดจินตนาการเรื่องร้ายๆไว้ก่อน...

 

คนเราจะมีความสุขทั้งๆที่ยังอยู่ร่วมกับความกลัวแบบนี้ได้ยังไงกันนะ

ชั้นจะทำยังไงให้นายเชื่อมั่น...และเลิกกลัวซะที...

 

“ถ้าภารกิจจบ...เราก็ต้องจบไปด้วยหรอ?”

“...”

“ถ้าภารกิจจบ...เราต้องเลิกรักกันด้วยหรอ”

“...” ใบหน้าเล็กที่ซบแนบอกส่ายหน้าน้อยๆ

“ทุกวันนี้มึงเคยลองทำตามใจมึงบ้างรึยัง?...กี่ครั้งแล้วที่ความกลัวทำให้มึงไม่มีความสุข? เคยถามตัวเองบ้างมั๊ย?”

“...” ก็คงตอบได้แค่ว่า...ความกลัวทำให้เค้าไม่มีความสุขตลอดเวลา...

“มึงคิดว่ากูเป็นคนไม่สนใจคนรอบข้างหรอ? มึงคิดว่ากูไม่เคยกังวลแบบมึงใช่มั๊ย? เปล่าเลย...แต่กูรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่กูต้องการที่สุด และตอนนี้มึงก็แค่กำลังกลัวสังคมรับเรื่องนี้ไม่ได้...กูรู้”

“...” พี่มักทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็ก ในทุกครั้งที่เริ่มคุยกันอย่างจริงๆจังๆ

“มึงเชื่อมั๊ย? ว่าคนที่รักเราจริงๆ เค้าจะเข้าใจเรา ...ถ้าเพื่อนคนไหนจะเลิกคบกูเพราะกูมีเมียเป็นผู้ชาย แสดงว่าไอห่านั่นมันคงไม่ได้เห็นกูเป็นเพื่อนจริงๆ กูไม่แคร์เลย และกูก็ไม่กลัวเรตติ้งตกด้วย เพราะเมียกูน่ารักกว่าสาวๆพวกนั้นเยอะ”

“...” (.//.)

ซึงฮยอนดึงคนตัวเล็กออกจากอกช้าๆ แววตาคมจับจ้องใบหน้าหวานนิ่ง “ทำตามใจตัวเอง และยอมรับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า”

“มึงชอบทำให้กูรู้สึกเหมือนเด็กกว่ามึงมาก” (. .)

“และมึงโตกว่ากูซะที่ไหน!?” (- -)!

“ก็เวลาปกติมึงดูปัญญาอ่อน ไร้สาระ” (- -)! จนไม่เคยคิดว่ามึงเป็นพี่

“กูเป็นคนมีความรู้นะ...” (- -)” ไอห่า หลอกด่ากูใช่มั๊ย “...และตอนนี้ก็มีเมียแล้วด้วย(?)”

“...” (O//O) เกี่ยวอะไรกันวะ!!?

“ฮ่าๆๆ เห็นหน้ามึงแบบนี้ กูก็พอใจละ” มือหนายกขึ้นขยี้หัวเล็กเบาๆ คนตัวเล็กยิ้มตอบน้อยๆ ก่อนจะแกล้งทำท่าน่ารักใส่อีกคน...เค้าโอนเอนตัวไปมาพลางส่งยิ้มหวานให้อีกคน และทิ้งตัวลงนอนบนหมอน ราวกับร่างไร้กระดูก... 

 

 

ไม่ว่าผมจะทำอะไร...ผิดหรือถูก

พี่ก็เป็นคนที่เข้าใจผมที่สุด...ผม...อยากพูดเสียงดังๆให้คนอื่นรู้ว่า...ผมรักพี่

แต่...รอผมหน่อยนะ...

 

“ใครสอนให้ทำท่าทางแบบนั้น” น่ารักเกินไปแล้วมั้ง.. (- -)!

จียงนอนส่งยิ้มไปให้อีกคน ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงแขนหนาให้ลงมานอนข้างๆ “ผมน่ะ...ขี้อ้อนมากนะ”

“ไม่บอกกูรู้...” ร่างสูงเขยิบพลิกมานอนกอดอีกคนไว้แน่น “...รู้ตั้งแต่ยังไม่ได้แต่งงานกันด้วยซ้ำ”

“พี่รู้ได้ยังไง” คนตัวเล็กพลิกข้างหันมาหาอีกคน ใบหน้าทั้งสองจึงอยู่ห่างกันไม่ถึงเซ็น...อบอุ่นจัง...

“เอาเถอะ รู้แล้วกัน...”

“แต่ก่อนผมอ้อนพี่ขนาดนั้นเลยหรอ...” จมูกเล็กเลื่อนไปชนจมูกอีกคนเบาๆพลางยิ้ม “...บอกมาสิ”

“ถ้าเป็นเมื่อก่อนเรียกว่าเอาแต่ใจ แต่ถ้าเป็นตอนนี้เรียกว่า...อ้อน”

แขนเล็กเอื้อมสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดแล้วลูบไล้ช้าๆ แต่แววตาทะเล้นยังจ้องอีกคนไม่ละ “ขนาดนั้นเลย...หรอ” (^^)

“...” อ่า~ อยากทำให้ชั้นเป็นบ้าใช่มั๊ย...จียง

ใบหน้าหวานเคลื่อนต่ำจนปลายจมูกแหลมซุกไซร้อยู่ที่ซอกคอของอีกคน คนตัวเล็กแกล้งถูปลายจมูกไปมาบนซอกคอขาว มือเล็กยังคงลูบไล้แผ่นหลังกว้างไม่คลาย ซึงฮยอนได้แต่นอนขนลุกเกร็งไปหมด... (O_O)!

 

เดาไม่ถูกว่าไอคนตรงหน้ามันคิดอะไรอยู่กันแน่...

แต่ตอนนี้มัน.....รู้สึกไปแล้ว...

 

ริมฝีปากอิ่ม...อ้างับไปที่ลำคอเรียวจนอีกคนร้องเจ็บด้วยใบหน้าเหยเก “พี่เป็นแวมไพร์แล้วนะ”

“อ่า...จ..จะทำอะไร” (><)

ลิ้นเรียวลากเลียที่รอยงับเดิมช้าๆ ความอุ่นของลิ้นกับลมหายใจร้อนๆ ทำเอาเจ้าของร่างหายใจหายคอไม่ปกติ ขนทุกส่วนของร่างกายชูชันเพราะความสยิวที่อีกคนมอบให้ “ผมไม่กัดให้พี่ถึงตายหรอกน่า”

 

จียงพลิกกายขึ้นคร่อมอีกคนช้าๆ พลางส่งยิ้มยั่ว “พี่ก็แค่..กลายเป็นแวมไพร์แบบผม”

“อ่า...จียง...นายคิดอะไรอยู่กันแน่” ดวงตาพร่ามัว เพราะแรงเร้าของอีกคน...ตอนนี้สติเค้ากระเจิงหมดแล้ว คราวนี้มือหนาเป็นฝ่ายเผลอยกขึ้นสอดไปใต้เสื้อตัวเล็กและลูบไล้อย่างลืมตัว...นายอยากทำอย่างนั้นจริงๆหรอ อ่า

 

“โอ๊ะ!...พี่!” (O_O)!!

“อะไร!” (O_O)!  ซึงฮยอนตกใจตามคนบนร่าง

จียงเอี้ยวตัวไปข้างหลัง และหยุดเพ่งมองที่ส่วนกลางลำตัวของอีกคน ที่ดุนดันอยู่ภายใต้กางเกง คล้ายว่าอยากออกมาสูดอากาศเต็มที...น้องชายพี่...มัน...โดนผม (O//O)

 

ร่างเล็กยิ้ม ก่อนจะเขยิบลงจากบนตัวอีกคน “นี่พี่...รู้สึกด้วยหรอ” (^^)

“อ้าว! ไอเหี้ย ทำกูขนาดนี้ไม่รู้สึกได้ไง” (- -)! นี่มึง...แกล้งกูหรอ

“ผมนึกว่าพี่จะรู้สึกแต่กับผู้หญิงซะอีก” (.//.)

“เอาเหี้ยไรมาคิดวะเนี่ย!” (>o<)!! อารมณ์เสียจริงๆนะเว้ย! และใครจะจัดการน้องชายกูล่ะ?

ร่างเล็กหัวเราะร่า แต่กลับชอบใจแปลกๆ นี่พี่...รู้สึกกับผมด้วยหรอ “งั้นมึงไปเข้าห้องน้ำเถอะพี่...สงสาร” (^^)”

“อ่า!!...” ซึงฮยอนมองอีกคนตาขวาง และจำใจ(พาน้องชาย)ลุกลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ

พลางยกมือขึ้นชี้หน้าคนตัวเล็กที่ยินยิ้มแห้งๆ อยู่ข้างเตียง (^^)”  “...มึงจำไว้เลยะนะ! ครั้งหน้ากูจะเอาคืนบ้าง!”

 

ให้ตายเถอะ...และผมคิดอะไรอยู่กัน...

คิดว่ามันจะยอมให้ผมเอาง่ายๆอย่างนั้นหรอ...และ...ผมจะเอามันเป็นหรอ?

 

..

 

“ไอมิคโทรศัพมึงดังหลายรอบแล้วนะ!” อูยองที่นั่งเล่นเกมส์อยู่หน้าทีวีตะโกนเรียกเพื่อนที่นอนอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาไม่ขยับ ไม่เข้าใจว่าทำไมมันไม่ลุกไปรับซะที ทั้งๆที่อยู่ตีนใกล้มือแค่นี้! (- -)

 

“ปล่อยมันร้องไป”

“ไอห่า รำคาญนะเว้ย!” (>o<)!!

“ใส่หูฟังสิไอสัส!” (- -) พูดสั้นๆ แล้วหันไปสนใจหนังสือในมือต่อ

“มึงไม่รับก็ปิดเครื่องไปสิวะ”

“เหี้ย เรื่องมากจริง” เจ้าของเครื่องจำต้องลุกไปหยิบโทรศัพท์ แล้วเปลี่ยนเป็นระบบสั่น ...พอใจยัง ไอห่า!

 

หลายอาทิตย์มาแล้วที่ผมไม่ติดต่อกับพี่ฮเยยุน... ป่านนี้เธอคงคิดว่าผมเป็นไอเด็กนิสัยแย่ ผู้ชายลวงโลก หรืออะไรที่เลวร้ายต่างๆนาๆที่เธอพอจะคิดได้ แต่ผมก็ไม่ปฏิเสธหรอกครับ ในเมื่อสถานะผมตอนนี้ มันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ผมก็เป็นแค่ผู้ชายลวงโลก ปลิ้นป้อน ...ผมไม่มีหน้ากลับไปคุยกับเธอได้อีกแล้วล่ะครับ...

 

ครั้งสุดท้ายที่เราได้ติดต่อกัน...ไม่สิ ต้องพูดว่า...ครั้งสุดท้ายที่...ผมได้ติดต่อเธอ...

ก็คงจะเป็นตอนที่ไปอบรมกับที่คณะ...ผมยังไม่ลืมหน้าที่ ที่เคยให้สัญญาไว้กับเธอ...เพียงแค่ถ่ายรูปส่งไปให้

และถึงเธอจะพยายามโทรมาหา แต่ก็เป็นผมเองไม่กล้าที่จะพูดคุยกับเธอ...เหมือนอย่างเก่า

 

ทั้งหมดเกิดจากความ...

ละอายใจ...

 

“มึง...โอเคมั๊ยวะ...” อูยองวางจอยเกมวินนิ่ง แล้วหันหลังมาทางเพื่อนซี้ “...ไม่รับจะดีหรอ”

“...” ไอนี่มันรู้ความเป็นไปทุกอย่างของผม...นั่นสิ...ผมยังโอเคอยู่มั๊ย?

“ใครโทรมา?...”

“เจส...สิก้า” น้ำเสียงเรียบตอบ

“โถ!! ไอเหี้ย!!...” ชายหนุ่มยกมือฟาดไปที่หัวยูชอนคมำ “...เลิกสนใจได้แล้วเจสอะ!” (>o<)!

“ไอสัส! มึงพูดง่ายนะ!”

“แล้วมันทำยากตรงไหนวะ แค่วันไนท์สแตนด์! มึงไม่เห็นต้องแคร์เลย แถมมันยังเป็นคนมาให้มึง(เอา)เองอีก!”

“แต่กูก็ไม่ควรทำอย่างนั้นไง...” แม่ง!! จะไม่ให้กูรับผิดชอบเค้าเลยหรอไง “...กูต้องรับผิดชอบบ้าง”

“แหม!! ไอสัส! รับผิดช๊อบบ?...” อูยองล้อเลียนเสียงสูง “...แล้วไมมึงไม่รับโทรศัพท์เค้าล่ะครับ!” (- -)!!

“...” ก...ก็...กูยังไม่พร้อม

“ต่อให้มึงรับผิดชอบไป...ขึ้นชื่อว่าเจสสิก้า ไม่กี่เดือนเค้าก็ทิ้งมึงไปแล้ว!”

“...” (- -)! ไอสัส รู้ดีอย่างกับศิราณี

“เชื่อกู เลิกสนใจ! และรีบไปบอกให้เค้าเลิกยุ่งกับมึงไปเลยตรงๆ อึกอักอยู่ได้ไอควาย!” (>0<)!

“...” กูก็อยากทำ...อย่างที่มึงบอกนะ แต่คุยกับเจสทีไร...เฮ้อ...ทำยากชิบหายเลย

 

และถึงผมจะสะบัดเจสสิก้าหลุดไปแล้ว...

ใช่ว่าความละลายใจ...มันจะหายไปซะหน่อย...ยังไงผมก็ไม่มีหน้ากลับไปหาพี่ฮเยยุนได้หรอก

 

“แล้วพี่ฮเยยุนว่าไง”

“ไม่ได้คุยกันมาหลายอาทิตย์แล้ว...” ใบหน้าหล่อเจื่อนลงทันที “...ไม่รู้เป็นไงบ้าง”

“มัวแต่แดกหญ้าอยู่ไง!” ทำไมกูต้องมีเพื่อนโง่อย่างนี้ด้วยวะ! ไอโน่นก็ไม่ได้ ไอนี่ก็ไม่ได้!

“ไอเหี้ย! เลิกด่ากูซะทีเหอะ! กูสำนึกจนไม่รู้จะสำนึกยังไงละ!” (- -)!

“ถ้ามึงสำนึก มึงโทรไปหาเจสตอนนี้เลยมั๊ยล่ะ? บอกว่าอย่าให้เค้ามายุ่งกับมึง!”

“...” (. .) ...กูยัง...ทำไม่ได้...

“บางทีมึงก็เหมือนคนดีจนน่าใจหาย แต่ดีแบบควายๆ กูเหมือนพระเจ้ามาชี้ทางสว่างให้ ยังเสือกไม่เดินตาม!”

“พระเจ้า หรือ พญาเหี้ย!” (- -)! ยูชอนบ่นพึมพัม

ชายหนุ่มง้างหมัดทำท่าจะซัดอีกคน “ปากดี! แก้ปัญหาตัวเองให้ได้ก่อนเถอะไอสัส ค่อยปากดี!” (>o<)!

“หลายครั้งที่กูพยายามจะบอกให้เจสเลิกยุ่งกับกู แต่เธอก็เอาแต่พูดๆๆจนกูไม่รู้จะปฏิเสธยังไง”

“เอาเรื่องที่มึงได้กับมันมาพูดขู่แน่นอน พันเปอร์เซ็น! (- -)! ไอหน้าโง่

“อืม...กูก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง” (. .)! หนักใจนะเว้ย ไม่ใช่ไม่หนักใจ...

“มึงถามใจมึงเองแล้วกัน...ระหว่าง...ทำใจแข็งตอนนี้ กับใจอ่อนแล้วต้องเสียคนที่รักไป...เลือกอย่างไหน” อูยองตบบ่าเพื่อนซี้เบาๆ แล้วเดินผ่านหายเข้าไปในครัว...

 

อย่างน้อย...ก็ลองถามใจตัวดีๆ...

ว่าความใจดี...และความเป็นสุภาพบุรุษ...ควรจะเลือกใช้กับผู้หญิงคนไหน?

 

.

.

 

...ทำใจแข็งตอนนี้ กับใจอ่อนแล้วต้องเสียคนที่รักไป...

 

ผม...ควรจะเลือกอย่างไหน...

 

..

 

“ซึงฮยอนอ่า...” เสียงใสกล่าวเรียบ

“มีไรพี่?”

นิ้วมือเล็กเกลี่ยวนไปมาบนโต๊ะเขียนหนังสืออย่างเรื่อยเปื่อย “เบื่อรึยัง?”

“หืม? เบื่ออะไร พี่เป็นอะไรเนี่ย?” (- -)!

“พี่คิดถึงนาย ไม่ได้เจอกันมาสองสามอาทิตย์แล้วนะ” ทำไมแค่ได้ยินเสียงน้องชาย...ต้องน้ำตาจะไหลด้วย.. (T^T)

“พี่...” ปลายสายรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ “...เป็นอะไรรึเปล่า”

“...” ...ก...ก็แค่...คิดถึง...น้องชาย...ไม่ได้หรอไง (T T)

“พี่! ร้องไห้ทำไม!”

“ฮึกก...ซึงฮยอนอ่า...ฮึกก...ฮึกก” (T T)

“พี่...” ผมแทบไม่เคยได้ยินน้ำเสียงพี่สาวผมเป็นแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ ...เธอเป็นอะไรกันแน่?

 

ใครทำอะไรเธอ..?

ไม่ใช่เรื่องปกติที่ฮเยยุนจะบอกคิดถึงผม...และเอาแต่ร้องไห้

 

“เดี๋ยวผมไปหาที่บ้าน” เค้ากดวางโทรศัพท์ ก่อนจะหันหน้ากลับมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนหัวนอน...สี่ทุ่มยี่สิบ?

 

ดูเหมือนว่าผมจะชอบรำคาญกับความจุ้นจ้านของฮเยยุนอยู่เรื่อย แต่ความจริงแล้วผมไม่เคยรักผู้หญิงหรือผู้ชายคนไหนมากเท่าพ่อ แม่ และพี่สาวของผมเลย ...ไม่แปลกที่ผมจะห่วงเธอมากขนาดนี้...

 

.
.

 

“พี่จะไปไหน” คนตัวเล็กที่นั่งอยู่หน้าทีวีหันมาถามทันทีที่ได้กลิ่นน้ำหอมโชยฟุ้งออกมา

“กลับบ้าน”

“ตอนนี้อะนะ?” (‘.’ )?

“อืม”

สีหน้าเรียบๆแบบนี้ ทำให้เค้าไม่กล้าถามต่อว่าจะกลับไปทำอะไร...แม้จะอยากพูดออกไป “อ...อืม”

 

ปัง!

 

เสียงประตูที่ถูกกระแทกปิดอย่างดังทำเอาร่างบางสะดุ้งน้อยๆ ...ทำไมต้องรีบขนาดนี้

และถ้าไม่ถามว่าจะไปไหน...ก็คงจะออกจากห้องไปโดยไม่บอกกันเลยสินะ...

 

“บ้าเอ๊ย!”

 

ปัง!!

 

(O_O)! 

 

เป็นอีกครั้งที่จียงสะดุ้งโหยงกับเสียงประตู และเมื่อหันหน้ากลับไปก็เห็นซึงฮยอนยืนหอบท้าวแขนอยู่หน้าประตู

ร่างสูงก้าวเท้าเดินเข้ามาในห้องอย่างรีบร้อนด้วยใบหน้าบึงตึง และมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างบางที่กำลังเงยหน้ามองตัวเองอย่างสงสัย...

 

“ห...หืม?” เสียงใสเอ่ยเสียงแปล่ง

 

ชายหนุ่มจ้องมองอีกคนเขม็ง ก่อนจะก้มลงจุมพิษเบาๆที่ริมฝีปากสวยและผละออกอย่างรวดเร็ว แววตาคมจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานอย่างอ้อยอิ่ง ใจจริงเค้าไม่ได้อยากออกจากห้องนี้ไปเลยด้วยซ้ำ...แต่ก็รู้สึกเป็นห่วงฮเยยุนมากจริงๆ

 

“จะโทรหานะ”

“...” (o//o)!

 

ปัง!!

 

ครั้งนี้...เค้าไม่สะดุ้งอีกแล้ว...

แต่ภาพเหตุการเมื่อกี้มันไวมาก จนตั้งตัวไม่ทัน...ทำเอาสมองเค้ารู้สึกเบลอไปหมด...เป็นอะไรไป                

 

จู่ๆใบหน้าหวานฉีกยิ้มขึ้นช้าๆ “บ้าเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ”

 

..

 

ระหว่างทางที่ขับรถ ในหัวผมได้ยินแต่เสียงสะอื้นของพี่สาว เธอเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่ง จนผมเกือบจะเรียกเธอว่าพี่ชายได้เลยด้วยซ้ำไป แต่อะไร...ที่ทำให้ผู้หญิงที่เข้มแข็งของผม...ต้องเสียน้ำตา...

 

เมื่อถึงหน้าบ้านผมเจอเธอยืนรอด้วยใบหน้าซีดเซียวราวกับไม่ใช่ฮเยยุนคนเดิม เธอตาบวมฉึ่งไม่บอกก็รู้ว่าคงร้องไห้มาตลอดทั้งวันทั้งคืน...ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า...จะมีวันที่เธออ่อนแอได้ถึงเพียงนี้...

 

เพียงแค่ผมเดินเข้าไปโอบกอดเธอไว้เฉยๆ น้ำตาเม็ดใสจากใบหน้าที่เคยสวยสดกว่านี้ก็พรั่งพรูออกมาทันที... ผมได้แต่กอดเธอไว้ปากก็พยายามปลอบเธอ และเราทั้งคู่จะพากันเข้ามานั่งในบ้าน ...

 

“บอกผมได้มั๊ยพี่...ว่าใครทำให้พี่เป็นแบบนี้”

“...” เธอผละกอดออก...ก่อนที่ผมจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ

“บอกผมเถอะ...ว่าพี่เป็นอะไร?”

 

เธอปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะพยายามแข็งใจเอื้อนเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจ “พี่ว่า...แกคงอึดอัดที่ถูกบังคับให้ทำอะไรแบบนี้”

“ผมหรอ?” ...ไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดอะไรอยู่...เรื่องนี้มันเกี่ยวกับผมยังไง?

“ฉันเพิ่งเข้าใจว่าการที่เอาหัวใจคนอื่นมาทำเป็นเรื่องสนุกของตัวเอง...มันไม่ใช่เรื่องดีเลย”

“ห๊ะ?” (- -)??

“แก....”

 

“เดี๋ยวๆๆ ผมอยากฟังเรื่องพี่นะ...” ชายหนุ่มจ้องหน้าพี่สาวอย่างงงๆ “...แต่ตอนนี้พี่กำลังพูดเรื่องอะไรอะ?”

“ตอนนี้...แกมีความสุขรึเปล่า?”

“...” อะไรของเค้า...

“ฉันว่าคงไม่...คิดว่าแกคงเบื่อนานแล้วกับเกมนี้”

“พี่ฟังที่ผมพูดบ้างได้มั๊ย!”

“แกนั่นแหละที่ต้องฟังฉัน!!” สาวร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

ทำให้น้องชายลุกขึ้นตาม “พี่เป็นอะไร! เอาแต่ร้องไห้! โวยวาย! และก็พูดจาไม่รู้เรื่อง! เป็นอะไรของพี่!”

 

“พอได้แล้ว!!”

“พ...พี่” ผมมันดีไม่พอที่จะรับฟังความเจ็บปวดของพี่ได้เลยหรอไง...ผมเป็นแบบนั้นหรอ

“พอซะที! ...ฮึกกก” เธอสะอื้นเสียงดัง “ฮืออ...ไอเกมบ้าๆของฉันกับพี่ดามี! ฉันจะยกเลิกมัน!”

“...” (O_O)!  พ...พี่พูดอะไร...

“ฉันขอโทษที่ทำให้แกอึดอัดใจมาตลอดเวลาเกือบสี่เดือน ฉันเพิ่งจะรู้ว่าความรักมันบังคับกันไม่ได้”

“...” (O_O)!

“ฮึกกก...ฉันขอโทษ...ฮึกก...ซึงฮยอน...พี่ขอโทษ...ฮือออ”

“พ...พี่...หมายความว่า...จะ...อ่า!!” ซึงฮยอนสบถอย่างขัดใจ เค้ารู้ว่าที่พี่ฮเยยุนพูดออกมามันหมายความว่าไง แต่แค่ปากมันยังไม่อยากจะยอมรับ...เลยพูดไม่ออก

“พี่สัญญา...ว่าแกจะได้รถมอเตอร์ไซค์อย่างที่นายต้องการ...”

เธอยกมือขึ้นตบบ่าน้องชายที่ยืนแข็งทื่อเป็นก้อนหินเบาๆ (O_O)! “...ความสนุกของชั้นกับพี่ดามีมันควรพอไว้เท่านี้”

“...” (O_O)

“ไปอาบน้ำและนอนได้แล้ว...” เธอเงยหน้ามองน้องชายช้าๆแล้วยิ้ม “...ขอพี่กอดแกหน่อยได้มั๊ย”

“...” ร่างสูงย่อตัวลงไปโอบกอดพี่สาวไว้แน่น ดวงตาของเค้าเหม่อลอย... ภาพใบหน้าหวานของจียงที่แวบเข้ามาในโสตประสาททำเอารู้สึกปวดหนึบข้างในช่องอกแปลกๆ คำถามมากมายเกี่ยวกับพี่สาว ที่เคยอัดอยู่แน่นสมอง...ตอนนี้มันถูกความอึ้งกลบหายจนปากและร่างกายแทบขยับไม่ได้ ...รู้สึกแค่ว่า...มันเร็ว...เกินไปรึเปล่านะ

 

ตัวผมเอง...ที่ดูเหมือนจะทำใจกับเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้ว...

พอถึงเวลาจริงๆ...มันกลับรู้สึกเคว้งจนทำตัวไม่ถูก..

 

และ...ไอคนขี้กลัวอย่างจียง..

จะเป็นยังไง...

 

ร่างสูงผละกอดออกจากพี่สาวช้า พลางจ้องไปที่ใบหน้าหวาน “พี่...ผมคงนอนค้างที่บ้านไม่ได้”

“ทำไม?”

“ง...งาน...” ไม่ได้อยากโกหก...แต่ผมไม่สามารถอยู่ที่นี่โดยที่จิตใจยังร้อนลุ่มแบบนี้ได้ “...มีงานต้องทำต่อ”

“เอาอย่างนั้นหรอ...” ซึงฮยอนพยักหน้าแทนคำตอบ “...งั้น ขับรถกลับดีๆนะ”

“ครับ”

“พี่ขอบใจแกมาก...ภายในอาทิตย์นี้ก็เตรียมตัวกลับบ้านเราได้เลยนะ พี่อยากเห็นแกมีความสุขกว่านี้” (^^)

ชายหนุ่มรีบเบือนหน้าหนี...เค้าไม่ได้อยากเห็นพี่ตัวเองแสร้งยิ้มใส่เลยแม้แต่น้อย “ครับ มีอะไรก็โทรหาผมนะ”

เป็นอีกครั้งที่เธอดึงร่างกายโตของน้องชายมากอด...ก่อนที่ทั้งคู่จะจากกันไปอีกครั้ง...

 

ชั้นควรบอกเรื่องนี้กับนายยังไงดีนะ...จียง

อาจจะเป็นพรุ่งนี้...มะรืนนี้...ที่ผมและจียงจะไม่มีโอกาสได้นอนเตียงเดียวกันอีกต่อไปแล้ว...

 

ผม...ควรทำยังไงดี?

 

..

 

 

///ตืดดดด ตืดดดด///

 

“ว่าไง” ร่างเล็กรับสายด้วยเสียงสดใส...แม้ว่าเวลาตอนนี้จะเกือบตีสามแล้วก็ตาม...

“อยู่หน้าประตูห้อง”

“ห๊ะ! ห้องไหน?” (0_0)!??

“ห้องเรา” เสียงทุ้มเอ่ยช้าๆ

จียงทำใบหน้าฉงน พลางมองไปที่หน้าประตู “งั้นก็เข้ามาดิวะพี่ จะโทรมาทำไม!”

“...”

ความเงียบ... ทำให้เค้าอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความผิดปกติ ...ขาเรียวจึงเดินไปที่หน้าประตูทันที “พี่...เมาหรอ?”

“ไม่เมาหรอก”

“และเป็นอะไร? ทำไมวันนี้ดูแปลกๆ”

“เดี๋ยว...อย่าเพิ่งเปิดประตูนะ “ เมื่อมือเล็กกำลังจะเปิดประตูห้องออกไป ก็โดนเสียงในโทรศัพท์ปรามไว้ทันที

“พี่...” มึงเล่นอะไรของมึงเนี่ย

“อย่าเพิ่ง...มามองหน้ากูตอนนี้”

“...”

“อย่าเพิ่ง...มาเห็นกูในสภาพนี้”

“พ...พี่” มึงเป็นอะไร...

 

จียงใช้ยืนนิ่งเพื่อรอดูปฏิกิริยาของคนข้างนอกซักพัก “คืนนี้...กูอยากนอนกอดมึง”

“...”

“อยากกอดมึงจริงๆ”

“พี่เมาแล้ว”

“ไม่ได้เมา”

“ไม่ได้เมาทำไมเสียงถึงดูแย่แบบนั้นล่ะ และทำไมถึงต้องทำตัวแปลกๆแบบนี้ด้วย” ไม่รอฟังคำตอบ แขนเล็กดันประตูเปิดออกไปทันที

 

ปัง!!

 

...ภาพตรงหน้าที่เค้าเห็น...

มันทำให้ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงต่อไปดี...

ใบหน้าเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของซึงฮยอน...เค้าจะต้องจัดการกับมันยังไง...

 

“พ...พี่”

ร่างสูงเบือนหน้าหนี ยิ่งทำให้คนตัวเล็กรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้มากขึ้น... เมื่ออีกคนเอาแต่หลบหน้า ไม่ยอมสบตาเค้า จึงต้องใช้มือล๊อคคางเพื่อไม่ให้คนที่โตกว่าขยับหน้าหนีไปอีก “...เป็นอะไร!”

“...”

“กูถามว่าเป็นอะไร!” เป็นอีกครั้งที่ ความเงียบกลายเป็นคำตอบของซึงฮยอน

คนตัวเล็กส่ายหน้าน้อยๆ อย่างมีน้ำโห ก่อนจะกระชากข้อมือแข็งให้เดินตามเข้ามาในห้อง...

 

.

.

 

สองมือเล็กดันอกแกร่งให้ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา พลางเอื้อมมือปิดทีวีที่รบกวนสมาธิอยู่ ก่อนจะเขยิบไปนั่งข้างๆคนที่เอาแต่ปิดปากเงียบ ไม่ยอมพูดยอมจา “เกิดอะไรขึ้น...ซึงฮยอน?”

“...”

“พี่ต้องให้ผมกราบมั๊ย? ถึงจะยอมเปิดปากบอกกันอะ!!” กูเป็นห่วงนะเว้ย! ทำไมเป็นอะไรถึงไม่บอกกันล่ะวะ!!

“...”

“มึงจะเอาแต่เงียบใช่มั๊ย!!? และมึงกลับมาทำไม!” ไอเหี้ย! กูอยากแบ่งความเจ็บปวดของมึงมาบ้างไม่ได้หรอไง!

“...”

 

ไม่ว่าจะทำยังไง...ก็เหมือนว่าจะมีแค่เค้าที่เอาแต่พูดอยู่คนเดียว...

...เหมือนคนบ้า...

 

“พี่...หันมามองหน้าผมหน่อย” ในเมื่อขึ้นเสียงแล้ว ผลก็ยังเป็นเหมือนเดิม...ก็ต้องเปลี่ยน...

คราวนี้ได้ผลซึงฮยอนเงยหน้าขึ้นมามองคนข้างกายช้าๆ ...ใบหน้าที่แดงกร่ำ ผสมกับกลิ่นแอลกอฮอบางๆ แบบนี้ไม่บอกก็รู้ว่าไปดื่มมา...แต่ระดับความเมา...อันนี้เค้าเองก็แยกไม่ออกเหมือนกันแฮะ....

 

“บอกผมมานะ...ว่าพี่เป็นอะไร”

“คืนนี้ขอกอดได้มั๊ย” แววตานิ่งนั้น...ทำให้คนตัวเล็กรู้สึกเจ็บปวดแปลกๆ

“พี่อยากกอดผมตอนไหนก็ได้ทั้งนั้นล่ะ! จะให้ผมกอดพี่ทั้งวันทั้งคืนก็ได้ แต่บอกผมมาเถอะว่าพี่เป็นอะไร”

“...”

 

ซึงฮยอนดันร่างเล็กกดแนบลงบนโซฟาช้าๆ ก่อนจะก้มลงใช้ปลายจมูกโด่งไล้ลงมาตามซอกคอขาว กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวมันทำให้เค้าเคลิบเคลิ้มจนไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกได้อีกต่อไปแล้ว...

 

“อยากกอดกันแบบนี้ใช่มั๊ย?”

“...” ชายหนุ่มไม่ขานตอบ และยังคงละเลงความใคร่ลงบนร่างกายขาวอิ่มไม่หยุด เสื้อยืดโอเว่อไซส์ที่จียงมักใส่นอน ถูกถลกขึ้นมาอยู่จนเหนืออก ตามมาด้วยลิ้นร้อนชื้นของคนเมา ที่จาบจ้วง ดูดเม้มลิ้นลงบนยอดอกสีชาไม่ยั้ง จียงนอนนอนปล่อยให้อีกคนกระทำด้วยใบหน้าเรียบเฉย แม้เค้าจะรู้สึกถึงความเสียวซ่านที่อีกคนกำลังปรนเปอ แต่ความรู้สึกที่ตัวเองดูคล้ายคนโง่ ...ดูเหมือนคนไร้ค่า ที่แม้แต่คนอย่างซึงฮยอนยังไม่ยอมปริปากบอะไร...มันก็ทำให้รู้สึกแย่พอๆกัน

 

ผมมันคง...

ทำให้พี่รู้สึกดีขึ้นได้แค่นี้...พี่อยากจะกอดผมยังไงก็เอาเถอะ

 

“ถ้าพี่อยากทำ...ก็ไปที่เตียงกันเถอะ” จียงพยายามดันร่างกายหนาที่กำลังนัวเนียตนอยู่ออกช้าๆ แต่ไม่เป็นผล เพราะคนบนร่างไม่คิดจะหยุด แถมยังเลียวนอยู่ที่รอบสะดือจนร่างบางเริ่มสึกสึกปวดหนึบส่วนล่างไปหมด “อื้ออ...ซึ...ง..ฮ..อ๊า”

 

ถึงจะทำตัวเหมือนคนใบ้ไม่มีปากเสียง...แต่ยามที่อีกคนร้องครางเค้ากลับยิ่งได้ใจ บรรจงพรหมจูบไปจนทั่วหน้าท้องแบนราบ มือหนาค่อยๆลูบไล้ไปมาที่ส่วนแข็งขึงของรุ่นน้องหน้าหวาน “อ๊าาา! ป...ปล่อย...ก่อ...น อื้ออ”

 

ร่างเล็กพยายามใช้แขนขาที่ไร้เรี่ยวแรงผลักให้คนตรงหน้าออกไป... อยากจะเอากู แต่ไม่สนใจคำพูดกูซักนิดเลยเนี่ยนะ! มันจะไม่มากไปหน่อยหรอซึงฮยอน! กูเห็นท่าทางแย่ๆ เลยอยากเอาใจ...อยากปลอบโยนมึงให้ได้มากที่สุด

 

แต่นี่...มันจะมากไปแล้ว! ...กูถามอะไรก็ไม่ตอบ กูอยากบอกอะไรมึงก็ไม่ฟัง!

กูจะพูดอีกครั้งถ้ามึงยังงี่เง่าอยู่อีก กูไม่ให้มึงเอาจริงๆ “ไปที่ห้องเถอะ ซึงฮยอน”

 

แขนเล็กพยายามดันหัวที่ก้มลงสาละวนอยู่ที่ส่วนล่างของเค้าออกช้าๆ แต่ไม่เป็นผล เมื่อไอคนตรงหน้ามันยังแข็งขืนดันทุรังที่จะนัวเนียเค้าตรงโซฟาให้ได้! “ซึงฮยอน....ปล่อยกู!” (- -)

 

อีกครั้ง...ที่จียงยังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นธาตุอากาศ ...โอเค! มึงได้เห็นดีแน่!

“ไอเหี้ย! กูบอกให้ปล่อย!” จียงใช้กำลังที่เหลือทั้งหมดเด้งผึงลุกขึ้นจากการกอบกุมทันที

“อะไรเนี่ย!”

“มึงดิเป็นห่าอะไร! กูพูดเหี้ยไรก็ไม่ฟัง!”

“เอ้า ก็ไหนมึงบอกจะให้กูกอดได้ไง!”  และมึงจะเรื่องมากอะไรอีกฮะ

“ถ้ามึงอยากเล่นหนังโป๊โชว์พี่ดามีกับพี่ฮเยยุนก็ทำกับตัวเองบนโซฟาไปแล้วกัน ไอสัส!”

“...” ....กล้อง....เออ กูก็ลืม! (- -)!

 

“มึงมีเรื่องอะไรกูไม่รู้ มึงเมาที่ไหนมากูไม่สน! และมึงจะไม่บอกกูก็ไม่เป็นไร!...” ร่างเล็กตะโกนใส่คนที่นั่งก้มหน้าสลด “...ถ้ามึงอยากเอากู กูก็ให้มึงได้...แต่ตอนนี้แค่อยากให้มึงฟังที่กูพูดบ้าง...มึงก็ยังไม่ฟังกูเลย จะให้กูทำยังไงวะ”

“...”

“เงียบหรอ?” คนแบบมึงนี่แม่ง! ทำดีด้วยไม่ได้จริง! จียงส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะหันหลังเตรียมจะเดินเข้าห้องนอน

 

“กู....” ขาเล็กหยุดขะงักเพราะเสียงทุ้ม “...เมา”

“...” ทำไมกูจะไม่รู้ว่ามึงเมา...

“กูอยากเอามึง...” ชายหนุ่มยังคงก้มหน้ามองที่พื้นอย่างเจ็บปวด “...อยากให้มึงมาเป็นเมียกูจริงๆ”

“...” (.//.)

“และกูก็อยากนอนกอดเมียกูบนเตียงด้วยกันทั้งวันทั้งคืน...นี่ล่ะ...สิ่งที่กูคิดได้ตอนนี้”

“แต่นั่นมันโซฟา...เตียงนอนอยู่ในนี้...” เค้าลอบยิ้ม พลางชี้นิ้วเข้าไปในห้อง “...เข้ามาซะทีสิ”

“...” (O_O)! ไม่โกรธหรอ?

 

ขาเรียวยาวลุกขึ้นจากโซฟาราวกับต้องมนต์สะกด...เค้ายืนนิ่งเพื่อตั้งสติซักพัก...

ทำไมจียงถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้... ไม่คิดเลยว่าจะ...

 

“ถ้าไม่เข้ามาผมจะล๊อคห้องแล้วนะ!”

 

เรื่องของอนาคตมันอาจจะแย่...หรือจะดีกว่านี้ก็ได้...ไม่มีใครรู้...

แต่ที่รู้ๆ ในความโชคร้าย...มันต้องมีเรื่องดีๆเข้ามาบ้างอย่างแน่นอน...

 

และตอนนี้...ผมคิดว่าผมได้เจอเรื่องดีๆที่ว่านั่นแล้วล่ะ

เรื่องดีๆของผม...ก็คือ...

 

...ควอน จียง... คนนี้ล่ะครับ...