Title: 180 DAYS
Status: 7
Author: DOUBLESWAG
Pairing: TOP x GD
Rating: Romantic, Comedy (?)
Genre: General

Author’s note:  สวัสดีผู้อ่านทุกคน ครั้งนี้เค้าหายนานไปหน่อย ก็เป็นเพราะติดภารกิจโหวต! MTVEMA อย่างบ้าคลั่ง ต้องขอโทษทุกคนด้วยจริงๆ *โค้ง* และก็ขอแสดงความยินดีกับบิ๊กแบงที่คว้ารางวัล MTV World Wide Act มาได้! ดีใจที่ได้ยินคำว่า VIPs บนเวทีที่ยิ่งใหญ่แบบนั้น *น้ำตาปริ่ม* หวังว่าคงไม่ขาดตอนจนเกินไป...ขอบคุณที่สนับสนุนฟิคสายพันธ์เกรียนๆเรื่องนี้ ... LOVE U GUYs ;D

Let's Go..

7.หึงและหวงอารมณ์ที่ไม่เคยเข้าใจจนกระทั่งตอนนี้ 

.

.

สุดท้ายแล้ว... 

ซึงฮยอนมันก็ต้องมานอนค้างที่คณะทั้งๆที่ตอนแรกบอกเสียงแข็งว่ายังไงก็ไม่นอน มันให้เหตุผลว่า...ในเมื่อเพื่อนทั้งกลุ่มนั้นอยู่ที่นี่จะไม่ให้มันมาอยู่ด้วยได้ยังไง...หึ...ข้ออ้างทั้งเพ

ก็ในเมื่อผมไม่เห็นมันจะมามีส่วนร่วมอะไรกับกลุ่มเราเลยนี่ครับ เห็นแต่วนไปวนมาไม่ยอมห่างกลุ่มเด็กปีสองทั้งวัน ผมก็ไม่อยากจะคิดว่ามันติดใจไอจียงหรอกนะ แต่พฤติกรรมที่มันทำ...ชวนให้คิด

ส่วนเรื่องตอนนอน...ผมก็เพิ่งนึกขึ้นได้ตอนละครเวทีนั้นได้เสร็จสิ้นไปแล้ว

ก็เพราะตอนนั้นพวกเราต่างก็มีหน้าที่คนละอย่าง ทำให้ไม่ทันได้เอะใจว่าซึงฮยอนหายไปไหน...

จนถึงตอนนี้ก็ยังคงเป็นปริศนา... 

“ยูชอน...มึงไม่ได้ซ้อมละครแบบกูกับไอแทคใช่ป่ะ?”

“...”(- -) ก็กูอยู่แผนกคอนโทรล...กูจะไปซ้อมกับพวกมึงทำห่าไร

“แล้ว...” จะพูดยังไงดีวะ...เรียบเรียงคำพูดไม่ถูกเลยกู (><)

“อะไรมึง ทำหน้าตาอึกอัก”

“ตอนที่เรานอนด้วยกันอะ...ตอนนั้นกูลืมไปเลยว่าไอซึงฮยอนมันไม่อยู่ด้วย”

เพียงสิ้นคำพูดที่จับใจความไม่ค่อยได้ของอีกฝ่าย ชายหนุ่มก็ฉีกยิ้มอย่างรู้ทัน...กูรู้นะมึงคิดอะไร หึหึ

อูยองเมื่อเห็นเพื่อนซี้ยิ้มมีเลศนัยน์จึงกระโดดลุกจากโต๊ะคอมมาดอดนั่งอยู่ข้างร่างสูงบนโซฟาทันที “มึงรู้อะไรมาอีก!”

“มึงสงสัยใช่มั๊ย...ว่ามันหายไปไหน”

คนข้างๆพยักหน้าหงึกๆ อยากรู้แทบขาดใจว่าแม่งล่องหนไปไหน “สงสัยมาก ไหนมันบอกจะมานอนกับเราไง”

“มึงคิดว่าคนแบบมันจะไปไหนได้...ถ้ามันไม่ติดสาวก็อยู่กับเราตลอด”

“เชี่ยย แม่งมันพาสาวมาหรอวะ!!” เพื่อนโง่เง่าตบขาดังฉาด! แล้วภารกิจที่มึงต้องทำกับจียงล่ะ! ไอห่า! เดี๋ยวก็อดได้รถกันพอดี! ตั้งแต่ได้ฟังเรื่องที่ยูชอนเล่า พวกผมก็เอาใจลุ้นกับมันเต็มที่ อยากเห็นช่วงเวลาที่มันได้ครอบครองรถมอเตอร์ไซค์ที่มันใฝ่ฝันมาตลอด...และพวกเราก็คิดว่า...แค่อยู่กับผู้ชายหกเดือนไม่เห็นจะเป็นไรเลย! เป็นกูก็ทำได้เหมือนกัน!

และไอที่คอยแซวมันกับจียงต่างๆนาๆ

ก็เป็นเพราะปากหมาๆอย่างพวกเรามันอยู่ว่างไม่ได้นี่แหละครับ...ต้องหาเรื่องกวนตีนไปเรื่อย

แต่ก็ไม่เคยมีความคิดว่ามันจะติดใจไอจียงมันจริงๆหรอก...เพราะผมรู้นิสัยมันดี...

ว่ามันเพลบอยและชอบผู้หญิงสวยๆมากแค่ไหน!

“พาสาวมาห่าไรล่ะ!”

“อ่าว...แล้วมึงหมายความว่าไงวะเนี่ย” ชายหนุ่มเกาหัวแกรกๆ (- -)?? กูเริ่มสับสนละ

“กูหมายถึงว่า...คนอย่างมันถ้าไม่ติดเด็กก็ต้องมาอยู่กับพวกเราแล้วดิ!”

“ไอห่า!! กูก็พูดอยู่นี่ไง ว่ามันพาสาวมาหรอ โอ๊ย!!” (>o<)!

อดรนทนไม่ไหวกับความเขลา ยูชอนจึงตบหัวคนข้างๆไปหนึ่งทีจนร้องลั่น! “ทำไมมึงมันไม่รู้จักวิเคราะห์เลยวะ”

“ไอเหี้ย ทำไมมึงลีลาจังวะ...แค่บอกกูว่ามันไปนอนไหนก็จบ!” (- -)!!

“มันก็ไปอยู่กับเมียมันดิ ไอควาย!”

“...” (- -)?? เมีย...เมียที่ไหนวะ...เมียหรอ...เห้ยย! หมายถึงจียงหรอ (O_O) “ไอจียงอะนะ!”

ยูชอนพยักหน้าพลางกลั้วหัวเราะ...ก็เมียมันจะมีใครล่ะวะ...หึหึ

ทำเอากูพูดไม่ออกเลย... (- -)??

เครื่องหมายคำถามแม่งแล่นปราดเข้ามาในสมองอย่างกับสึนามิ! กูงงมากว่ามึงจะไปขลุกอยู่กับมันทำไมทั้งวันทั้งคืน ก็เข้าใจว่ามันเป็นภารกิจ แต่นอกเรือนหอพวกมันไม่มีกล้องนี่! แล้ว...มึงทำเพื่ออะไร

เห้ย!! งงว่ะ! (>o<)!

“แล้วมึงรู้ได้ไง ไปนอนกับพวกมันมาหรอไอสัส!” ทำเป็นรู้ดี...หรือมึงคิดจะควบตำแหน่งมิคกี้อราวเดอะเวิร์ลด้วย!!

“อ้าวๆๆ มึงลืมแล้วหรอกูเป็นใคร ฮ่าๆ”

แหม! ภูมิใจในความชอบเสือกเรื่องของคนอื่นเหลือเกิน “ครับ...กูรู้ว่ามึงมันวุ่นวายเรื่องชาวบ้านเก่ง” (^^)

“...” ชายหนุ่มเงียบซักพัก...มึงคงไม่ได้ด่าว่ากูเสือกใช่มั๊ยไอด้ง! (- -)! “กูไม่ได้พูดลอยๆนะ มีหลักฐานด้วย!”

“...” (O_O) มาเต็ม!

คุณชายแห่งตระกูลปาร์คค่อยๆหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดเข้าไปที่แกลอรี่ภาพแล้วยื่นให้อีกคนดู “มึงดูนี่!”

“...” (O_O)!

อะไรกันเนี่ยย!! (><)

ภาพที่เค้าเห็นคือจียงกำลังจับกลุ่มเป็นวงอยู่กับเพื่อน แต่สิ่งที่ทำให้ฉงนสงสัยก็คือ...ไอซึงฮยอนมันไปนอนทำห่าอะไรข้างๆขาจียง ...มึงง่วงก็กลับมานอนดีๆกับพวกกูก็ได้!

“กูจะเข้าไปหาไอยองเบ แล้วเห็นพวกแม่งหนุงหนิงกัน เลยเนียนไปแอบถ่ายมา มันยังไม่รู้เลยมั้งว่ากูอยู่ห้องนั้นด้วยอะ”

“เพื่อ!!?” (- -)??! มึงจะไปปาปารัสซี่ภาพพวกมันทำเหี้ยอะไรค๊าบบ ><

“ต้องฟังที่กูเล่า! แม่งยิ่งกว่าภาพที่มึงเห็นอีก แล้วมึงจะบอกว่า...ไอโป้วแม่งง!!”

“ขนาดนั้นเลย! เล่ามาๆ” (>o<)!

“ก็คือ...”

.

.

1 วันก่อนการแสดงละครเวที่ 

“พี่ทำไมไม่อยู่ตรงปีสามวะ” (><)

“มึงเห็นมั๊ยน่ะ...” นิ้วเรียวชี้ไปที่กลุ่มนักแสดงรุ่นพี่ “...พี่ดองวุค พี่แทบิน พี่ฮเยซอน ยังอยู่นี่เลย”

“เดี๋ยวเค้าก็ไป...เค้าเป็นรุ่นพี่ก็ต้องมาให้กำลังใจน้องดิ”

“มึงพูดเหมือนกูไม่ใช่รุ่นพี่นะไอสัส” (- -)! กูก็มาดูแลและให้กำลังใจน้อง(?)เหมือนกันแหละ!

“หรอชเว~~ โอ๊ย!!” (><) หัวเล็กคมำเพราะมือที่ฟาดมาของอีกคน “เจ็บนะเว้ย”

“กูเพื่อนเล่นมึงหรอ ลามปามขึ้นทุกวัน”

“ไอหะ...” ปากเล็กที่กำลังจะอ้าด่าอีกคนหุบลงทันที เมื่อกลุ่มเพื่อนเดินมาทิ้งตัวลงนั่งเป็นวงข้างๆตัวเอง

“อ้าว พี่ซึงฮยอนอยู่ด้วยหรอ...หวัดดีครับพี่”

ร่างสูงที่นั่งขัดสมาสหงอยอยู่ข้างๆจียง เอ่ยรุ่นน้องด้วยใบหน้าเซ็งๆ “เออ” (- -)

“ไปไหนกันมาวะ” ทั้งหมดเริ่มคุยกันอยากออรสออกชาติและไม่หันมาสนใจรุ่นพี่ข้างๆอีกเลย ชายหนุ่มได้แต่นั่งมองกลุ่มรุ่นน้องคุยหัวเราะกันคิกคักแล้วหาววอดอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะไถลตัวลงนอนราบบนพื้นแข็งจนกลุ่มรุ้นน้องหันมาส่งเสียงแซวเป็นเสียงเดียว เค้าจึงชูนิ้วกลางไปให้หนึ่งที...กูนอนบนพื้นแล้วมันหนักหัวใคร! (><)

ร่วมๆยี่สิบนาทีที่เค้านอนฟังกลุ่มเด็กปีสองคุยกัน ทุกคนเอาแต่คุยกันเสียงดังจนบางครั้งต้องปรามว่าให้เกรงใจคนอื่นบ้าง พวกมันถึงได้ลดเสียงลง แต่อีกซักพักแม่งก็ดังขึ้นมาอีก! คือที่มึงซ้อมกันมาทั้งวันไม่เหนื่อยกันบ้างหรือไงวะ (>o<)

มีอยู่หลายครั้งที่คนตัวเล็กแอบเหล่ตามองคนที่นอนแผ่หราอยู่ข้างๆขา แล้วแอบยิ้มอย่างไม่รู้ตัว แต่เค้าก็เลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจ...เพราะไม่อยากให้เหล่าเพื่อนสงสัยในความสนิทสนมระหว่างตัวเองกับรุ่นพี่คนนี้...ก็แค่ขี้เกียจตอบคำถาม!

“มองไร”

“ป๊าว” จียงที่แอบก้มหน้ามองรีบหันกลับมาแล้วหัวเราะกรุ้มกริ่ม

มีที่นอนนุ่มสบายที่เค้าจัดไว้ให้อีกห้องก็ไม่ไปนอน มานอนเป็นยกจกข้างๆอยู่ได้...สติมึงคงไม่ค่อยดีแล้วมั้งพี่

เค้าส่ายน้อยๆ พลางเหล่ตาไปมองร่างสูงที่ทำหน้างอง้ำนอนเล่นโทรศัพท์เรื่อยเปื่อยอีกที

“เห้ย! ปีสองทุกคน ยกเว้นจียง ออกไปหากูที่ห้องด้วย” เสียงเข้มของพี่แทบินที่ตะโกนมาจากหน้าประตู ทำเอาไอพวกเด็กกะโหลกกะลาหยุดคุยแล้วหันควับไปตามเสียงพร้อมกัน

“โห!! แล้วทำไมจียงไม่ต้องไปด้วยอะรุ่นพี่” (>o<) ปีสองคนนึงโวยวาย

“ก็ตอนที่พวกมึงหายยยยยหัวกันไปหมด กูคุยกับมันเสร็จแล้วไง!”

“ค๊าบบบบ!! เดี๋ยวตามไปครับ” (_ _)!

“เดี๋ยวนี้!!”

ไม่เข้าใจว่ามึงจะตะโกนคุยกันทำไม...เดินมาคุยกันเบาๆไม่ได้หรือไง! “แม่งเสียงดัง”

“ไอซึงฮยอนมึงนอนบ่นเหี้ยไร เห็นนะ”

“โอ๊ยยย ผมไม่กล้าบ่นมึงหรอกครับพี่!!” (>,.<)! ไปซะทีเหอะไอสัส!

“ฮ่าๆๆ” พี่ชายหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินออกจากห้องไป และไอกลุ่มรุ่นน้องปีสองทุกคนก็รีบวิ่งแจ้นตามออกไปกันเป็นขบวนทันที...ความจริง...มึงน่าจะไปกันตั้งนานแล้วนะ...โล่งหูกูมาก

“จียง~”

“ฮะ?” ไม่ปล่อยให้อีกคนได้ถามต่อ ชายหนุ่มรีบยกหัวตัวเองขึ้นมาหนุนบนตักของคนตัวเล็กทันที “อะไรมึงเนี่ย”

“กูปวดคออะ!! ขอหนอนหน่อยไม่ได้หรอไง”

มือเล็กยกขึ้นชี้ที่กองหมอนผ้าห่มที่วางอยู่ถัดไปเพียงไม่กี่ก้าว “ง่วงก็ไปนอนตรงโน้นดิวะ”

“และมึงไม่ง่วงบ้างหรอไง”

“ง่วงดิ...” จียงแกล้งก้มลงไปถลึงตาใส่คนที่นอนบนตัก “...เห็นตากูมั๊ยพี่ จะลืมไม่ไหวอยู่แล้ว ฮ่าๆ” (^0^)

“ฮ่า ฮ่า” (- -)! เห็นสิ...เห็นชัดด้วยไอสัส...ถ้ามึงจะก้มมาใกล้กูขนาดนี้ล่ะก็... (><)

“ไปนอนตรงโน้นกันเหอะ ง่วงแล้วว่ะ” มือเล็กดันหัวให้อีกคนลุก ก่อนจะพากันเดินมานอนบนที่นอนที่ฝ่ายสวัสดิการจัดเตรียมไว้ให้...เค้าดึงผ้าห่มผืนนุ่มขึ้นมาคลุมตัว พลางหันมองหน้าซึงฮยอน...

สรุปว่าคืนนี้มึงจะมานอนกับกูงั้นหรอ...

บ้าแล้ว! (- -)!

.

.

“ไอโป้วแม่งง!!...ถ้าจียงเป็นผู้หญิง...กูจะคิดว่าแม่งกำลังติดเมียจริงจังเลยนะนั่น” (>0<)

“กูบอกแล้วมึงต้องพูดคำนี้ ฮ่าๆ...” ยูชอนหัวเราะลั่น “...ถึงจะเห็นไกลๆแต่กล้องกูซูมเต็มที่นะ...ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่”

“คิดอะคิดแน่! แต่แม่งคิดอะไรเราก็ไม่รู้”

“กู...ก็...ไม่อยากจะคิดแบบที่กูคิดอยู่หรอกนะ...แต่..เอ่อ...” เค้าทำหน้าตาอึกอัก

“กูว่ากูเลิกคิดดีกว่าว่ะ ยิ่งคิดยิ่งเลยเถิด” เป็นเพราะเค้ารู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไร และหวังว่ามันจะไม่ใช่แบบที่เค้าคิด ถ้าเป็นแบบที่เค้าคิด...โลกใบนี้จะเสียผู้ชายหน้าตาดีไปถึงสองคน...ขนมโปรดพวกมึงต้องไม่ใช่ถั่วดำสิ (ToT)

//ตืดดด ตืดดด//

ร่างสูงหันมองหน้าอูยอง ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปรับโทรศัพท์ที่หน้าระเบียง การตั้งข้อสันนิฐานเกี่ยวกับความผิดปกติเกี่ยวกับเพื่อนรักหยุดลงแต่เพียงเท่านี้...ชายหนุ่มนอนแผ่หราบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้า...แต่สมองยังเต็มไปด้วยคำถาม

มึงเป็นอะไรกันแน่ซึงฮยอน...ที่มึงรีบๆกลับห้องทุกวัน...คงไม่ใช่ว่าเหนื่อยอย่างที่บอกพวกกูหรอกใช่มั๊ย?

แต่มึงอยากกลับไปเจอใครรึเปล่า...?

..

                มือหนายกขึ้นขยี้ตาเหตุเพราะอาการเหนื่อยล้าจากการที่นั่งจดจ้องอยู่ที่โทรทัศน์นานเกินไป ความจริงแล้วเค้าเป็นคนสายตาสั้น แต่ไม่ขนาดถึงขั้นที่ต้องใส่แว่นตลอดเวลา ทว่าตอนนี้ซีรี่ย์สืบสวนสอบสวน NCIS เรื่องโปรดกำลังแผลงฤทธิ์ใส่เค้าซะแล้ว ...รู้สึกตาเบลอจนปวดขมับ (= =)

“จียง!”

“...”

“จียงงง!!”

ปัง!!

ประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมร่างเล็กที่ใบหน้าหงุดหงิด ในมือพลางถือไม้ปัดฝุ่นไว้แน่น “มีอะไร!!” (><)

“หยิบแว่นตรงหัวนอนให้หน่อย”

“หึ ใช้กูตลอด เห็นก็เห็นว่าไม่ว่าง กูทำความสะอาดห้องแทบตายมึงนั่งดูหนังสบายใจเฉิบยังมีหน้ามาใช้กูอีกหรอ!”

“หยิบให้หน่อย” คิ้วหนาขมวดแต่สายตายังไม่ละจากหน้าจอสี่เหลี่ยม

“หึ๊ย!!” (><)!

เท้าเล็กเดินปึงปังไปหยิบแว่นสายตาที่หัวนอนมายื่นให้อีกคน แม้แต่แค่คำขอบคุณก็ยังไม่มีจากคนตัวโต กูเหนื่อยนะเว้ย ทั้งๆที่อยู่บ้านไม่ต้องทำแบบนี้แท้ๆ มึงแม่ง ไม่ช่วยแล้วยังใช้กูอย่างกับทาสอีก! พี่ดามีก็เหมือนกัน ส่งแม่บ้านมาให้หน่อยไม่ได้หรือไง ทำไมพวกเราต้องมาทำงานบ้านกันเองด้วย!  อาทิตย์ไหนเป็นเวรซึงฮยอนผมก็สบายไป แต่ถ้าอาทิตย์ไหนเป็นเวรผม ไอพี่บ้านี่แม่งจะใช้ของทุกสิ่งจนระเกะระกะไปหมด!  

“แม่งเอ๊ย!!!” จียงโยนที่ปัดฝุ่นลงบนพื้นอย่างโมโห! (>o<)! แต่แล้วก็ต้องคว้ามันขึ้นมาทำหน้าที่ของตัวเองต่ออยู่ดี ปากก็เอาแต่บ่นขมุบขมิบไปหยุด ทำความสะอาดมันก็ไม่ใช่เรื่องยากซักเท่าไหร่ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมมึงต้องทำทุกอย่างให้มันรกไปหมด เสื้อผ้าเนี่ย! ทำไมต้องรื้อออกมาหลายๆตัว ที่สำคัญ! มึงรื้อเสร็จทำไมมึงไม่เก็บ!

พอเวลาที่เป็นเวรมึงบ้าง กูแค่ทำแป้งเลอะพื้น! ไล่กูไปทาในห้องน้ำ! ...อะไรคือความเท่าเทียมวะ! (>0<)!

“เหี้ย!” อีกครั้งที่เค้าโมโหฉุนจนต้องโยนไม้ปัดฝุ่งทิ้ง และเหมือนเดิมเพียงไม่นานเค้าก็ต้องหยิบมันขึ้นมาใหม่

อาจเป็นเพราะเหตุผลนี้ ที่ทำให้หลายชั่วโมงมานี้ ร่างบางถึงทำความสะอาดห้องนอนไม่เสร็จซะที

.

.

ปริศนาการฆาตรกรรมในเรื่อง NCIS ยังดำเนินต่อไป ชายหนุ่มคิดว่าถ้าเค้าได้อยู่ในทีมสืบสวนชั้นยอดแบบนี้ คงเป็นเรื่องที่วิเศษมาก หากแต่สมองคงจะหลักแหลมไม่พอที่จะเข้าไปคบค้าสมาคมกับนักสืบสวนมือฉกาจแบบนั้นได้ ตอนนี้จึงทำได้แค่จดจ้องอย่างตั้งอกตั้งใจ...เรียนรู้วิธีการสังเกตศพจากหนังไปพลางๆ ซึ่งก็ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่ (- -)?

“พี่!”

“...” แม้จะได้ยินแต่ยังคงทำไม่สนใจ

“พี่!!”

“...” เพียงแค่ชะเง้อหน้าไปทางประตู และกลับมาสนใจคดีฆาตรกรรมในจอต่อ จนเมื่อคนตัวเล็กเดินมายืนเท้าเอว ทำหน้าปานจะฆ่ากันตรงหน้าเค้าอีกครั้ง จึงได้ขานรับออกไป “มีอะไร” (- -)!

“เรียกไม่ได้ยินหรอไงวะ!”

“ได้ยิน...หลบ” มือหนาดันร่างเล็กให้ถอยออก เพราะกำลังยืนบังทัศนวิสัย เพียงแค่นี้ความโมโหที่บ่มเพราะมาแต่ต้นจึงระเบิดออกมา จียงหันไปถอดปลั๊กทั้งทีวีและเครื่องเล่นทั้งหมดจนคนตัวใหญ่ยืนขึ้นร้องท้วง! “เห้ยย!”

“...” แววตาดุดันที่จ้องมาไม่ทำให้ร่างบางกลัวเลยซักนิด...คิดจะต่อยกูหรอไง!

“ไม่เห็นหรอว่ากูดูอยู่อะ!”

“และมึงไม่ได้ยินหรอ ที่กูเรียกมึงอะ!”

“ได้ยิน! แต่ไม่อยากตอบ ไม่ว่าง!” เสียงทุ้มตะโกนใส่หน้าอีกคน

“มึงใช้คำว่าไม่ว่างหรอพี่! มึงเจียดเวลาขานรับกูซักนิดมันจะตายหรอ!” กูอยากรู้นักว่ามันจะตายหรอ แค่ขานรับกูแค่นี้อะ และหนังมึงหยุดพักไว้ไม่ได้เลยสิ จะโดนคนขโมยเครื่องเล่นไปพรุ่งนี้หรอไอเหี้ย!

“กูไม่อยากเถียงกับมึงละ มีไร!”

“...” มึงยังคิดว่ากูอยากพูดอีกหรอ!

“โอเค! ขอโทษ...มีอะไร! เรียกผมทำไมครับ!”

“...” ประชดกูชัดๆ หึ...คนแบบมึงนี่แม่ง! โอ๊ยย! กูเบื่อ!

ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่เพื่อปรับอารมณ์ เป็นความผิดเค้าเองที่ไม่เคยบอกจียงตั้งแต่ต้นว่า ช่วงที่ดูหนังเป็นเวลาส่วนตัวของเค้า ไม่ว่าใครก็อย่าได้มารบกวน เพราะไม่ว่าจะเรียกร้องความสนใจแค่ไหน ก็จะไม่อยู่ในสายตาเค้าเลยแม้แต่นิด ประจวบเหมาะกับที่จียงทำงานบ้านมาหนัก...มันคงจะเหนื่อยมาก เลยทำให้เรื่องนิดหน่อย มันบานปลายออกไป...เพราะอารมณ์

ร่างสูงดึงข้อมือเล็กหวังจะให้นั่งลงที่โซฟาก่อนจะได้อารมณ์เย็นลง แต่จียงก็สะบัดออกทันที “จียง”

เค้ามองหน้าอีกคนที่ก็เดาได้ว่าคงจะโมโหมาก...อารมณ์ร้อนเป็นไฟแบบนี้จะให้ทำยังไงได้ (- -)!

“จียง...นั่งก่อน” แม้ข้อมือเล็กจะแข็งขืนเล็กน้อยแต่ในที่สุดร่างบางก็ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาจนได้ ชายหนุ่มตามลงไปนั่งข้างๆ ก่อนจะค่อยๆพยายามใช้มือลูบหัวรั้นเบาๆแต่คนตัวเล็กก็สะบัดหัวหนี แววตาแข็งมองมาอย่างก้าวร้าว “ขอโทษ”

“กูผิดเอง ขอโทษ ได้ยินป่ะเนี่ย” ในที่สุดเป็นเค้าเองที่อ่อนลงให้คนตรงหน้าอย่างชัดเจน

“...” ในชีวิตกูไม่เคยต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้...มัน...ทำให้กูเหนื่อย...เหนื่อยจริงๆ

“เฮ้อ...พอแล้วเลิกโกธรได้แล้ว เข้าใจป่ะเนี่ย...” อีกครั้งที่พยายามจับหัวคนที่เด็กกว่า ครั้งนี้คนตัวเล็กนิ่งให้จับแต่โดยดี จึงทำให้รู้ว่าคำขอโทษที่พูดไป มันไม่เสียเปล่า “...ขอโทษ”

“พี่...” จียงปัดมือที่ลูบหัวตัวเองอยู่ออกช้าๆ “...ขอร้องล่ะ อย่าทำตัวงี่เง่าแบบนี้ได้มั๊ย”

“เออ ก็บอกว่าขอโทษไง”

“กูเหนื่อยนะ” หวังว่าอีกคนจะเห็นใจ และเลิกทำตัวเละเทะแบบนี้ซะที

“รู้...ตอนกูทำความสะอาดก็เหนื่อยเหมือนกันล่ะ” (- -)!

“หรอ! มึงเข้าไปแหกตาดูของที่มึงทำไว้ในห้องนะพี่! ยังไม่รวมนอกห้องอีกนะ!” ว่าจะไม่โมโหแล้วเชียว!

“เห้ย ใจเย็นดิ...” สะกิดใจนิดหน่อยไม่ได้เลย ไฟคอยแต่จะปะทุเรื่อย “...คราวหลังกูจะพยายามละกัน”

“พยายามอะไร!”

“พยายามไม่ทำให้รก ไม่ทำให้เลอะเทอะ ไม่ทำให้อารมณ์เสียครับ!” (- -)!

“...” เป็นคำตอบที่ได้ฟังแล้วทำให้ลดความโมโหไปได้มาก หวังแค่ว่ามึงจะทำตามอย่างที่ปากให้สัญญาไว้จริงๆ

สถาณการณ์ตอนนี้ถือว่าบรรเทาลงไปอยู่ในระดับที่น่าพึงพอใจ ไอมังกรไฟมันอารมณ์เย็นลงมากแล้ว เราเลยทำข้อตกลงระหว่างกันเพิ่มนิดหน่อย ผมอธิบายนิสัยส่วนตัวเกี่ยวกับการดูหนังให้จียงได้รับรู้ ซึ่งมันก็เข้าใจและพร้อมทำตามในสิ่งที่ผมขอร้องไว้ จะได้ไม่เกิดปัญหาแบบนี้กันอีกในภายภาคหน้า

“และที่เรียกเมื่อกี้มีอะไร”

“อ้อ มานี่ดิ...” จียงเดินนำอีกคนเข้ามาในห้อง และชี้ไปที่ผ้าม่านตรงหน้าต่าง “...ดูดิมันขาดเยอะเลยอะ”

“ไปทำอิท่าไหนวะเนี่ย” (- -)?

“ก็ปีนขึ้นไปจะเช็ดกระจกด้านบน และเสียหลักจะร่วง เลยคว้าผ้าม่านไว้...มันก็เลยขาด” (. .)

“เช็ดไม่ถึงและยังสะเออะ” นึกภาพตามแล้วคงน่าขำสุดๆ ที่คนเตี้ยๆพยายามลำบากปีนขึ้นไปเช็ดกระจก

“กูไม่ได้เกิดมาสูงแบบมึงนะพี่!”

“โอเคๆ ไม่ต้องขึ้นเสียงก็ได้ งั้นหลังจากนี้กูจะเป็นคนเช็ดทุกอย่างที่มันสูงๆเอง”

“จริงหรอ” (^^)

เห็นแล้วหมั่นไส้ ทำมาเป็นยิ้มระรื่น หึหึ ไอเด็กประสาทเอ๊ย “ไม่ต้องมายิ้ม จะเอายังไงกับผ้าม่าน”

“อืม...” คนตัวเล็กทำแก้มป่องเชิงคิด แต่ทำเอาอีกคนตาโตโดยไม่รู้ตัว... (O_O)! มัน...น่ารัก

เค้ารีบสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความคิดแปลกๆออกไป...บ้าแล้วซึงฮยอน “...เป็นไรพี่”

“ป...เปล่า และว่าไงอะ” (>//<)

“งั้นพี่พาผมไปซื้อที่ห้างหน่อยได้มั๊ยล่ะ”

“ได้อะได้อยู่แล้ว ...แต่ผ้าม่านทึบและใหญ่ขนาดนี้มันคงแพงอะ เงินเราจะพอหรอ”

“อืม....” คิดแล้วก็น่าสงสัย เงินจากแม่มันก็ได้ จากพี่ฮเยยุนมันก็ได้อีก ทำไมถึงหมดไวนัก “...ทำไมพี่ใช้เงินเก่งนักวะ”

“ไม่รู้อะ อยากได้อะไรก็ซื้อ อยากกินอะไรก็กิน มารู้ตัวอีกทีก็จะไม่เหลือละ”

“ตัวถึงได้อ้วนแบบนี้ไง!” (><) ทำอะไรไม่เคยคิด

“อย่าบ่น! เงินกู”

“อย่าให้เห็นมายืมกูไปเที่ยวนะ คราวนี้กูไม่ให้จริงๆ ปากดีนัก”

“โหย ผัวขอโทษ” (ToT) คนตัวใหญ่รีบเดินเข้าไปกอดออดอ้อนคนตัวเล็ก ถ้ามึงไม่ให้กูยืมแล้วกูจะยืมใครล่ะ เมียจ๋า~

“ฮ่าๆ ไอบ้า! ออกไป” ร่างเล็กที่ขำกับพฤติกรรมคนตรงหน้าพยายามดันอีกคนให้ออกห่างตัว

“ไปแต่งตัวได้ละ วันนี้ผัวจะพาไปดินเน่อร์นอกบ้าน” (^0^)

“กูไม่มี...” จึยงเขย่งขึ้นไปกระซิบข้างหูคนที่สูงกว่า “...ผัว!”

“อ้าว! มึงได้กูแล้วมึงคิดจะทิ้งกูใช่มั๊ย”

“เลิกเล่นซะทีเหอะพี่ ถอยเลย!” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่มันก็ห้ามรอยยิ้มไม่ได้ซักที รู้สึกตลกทุกครั้งที่เห็นคนตรงหน้าทำตัวปัญญาอ่อน จนบางครั้ง...หลงลืมคิดว่าเรากลายเป็นครอบครัวจริงๆกันไปแล้ว

//ตืดดด ตืดดดด//

เสียงโทรศัพท์ของซึงฮยอนที่วางอยู่นอกห้องนอนดังแทรกขึ้น ทั้งสองคนหยุดมองกันนิ่ง ร่างสูงไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรู้สึกกังวลเมื่อมีโทรศัพท์เข้ามาตอนที่อยู่ต่อหน้าจียง ส่วนอีกคน...อยากจะรู้เหลือเกินว่าวันพักผ่อนแบบนี้ ทำไมถึงยังมีคนโทรเข้ามาหาไอพี่บ้านี่อีก! เมื่อคิดได้ดังนั้น...ไวเท่าความคิดทั้งคู่รีบวิ่งไปยังโทรศัพท์ทันที!

และเป็นจียงที่คว้าเจ้าเครื่องที่ร้องดังไม่หยุดมาได้ก่อน เค้ายกหลบเมื่อร่างสูงกำลังจะยื้อแย่ง “หยุดเลยนะ!”

“โห จียง” (T.T)

“อะไร!” อยากจะรู้นัก ว่าวันหยุดแบบนี้จะโทรมาทำไม!

“ขอเหอะ”  (>/\<)

“ทำไม! กูดูไม่ได้หรอไง” มือเล็กลดลงเพื่อพยายามดูชื่อที่โทรเข้ามา พลางใช้ตัวเอี้ยวบังมืออีกคนไว้

“ดูได้อยู่แล้ว ไม่มีอะไรหรอก...เอาคืนมาเหอะ”

...คิม จีฮเย...

“...” ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นบึงตึง...ชื่อผู้หญิง

ร่างสูงที่แอบเห็นแล้วว่าเป็นจีฮเยโทรเข้ามา จึงรีบอธิบายพัลวัน “แค่เพื่อนเฉยๆ”

“คณะเรามีคนหน้าตาแบบนี้ด้วยหรือไง”

“ก็เพื่อน...คณะอื่นไง” (. .)

“และทำไมต้องตั้งรูปเวลาโทรเข้ามาด้วย สนิทมากเลยหรอ!”

“ไม่เลย...” (><)(><) หัวหนาสะบัดรัว “...ไม่ได้สนิทอะไรมากเลย ลบก็ได้”

มือหนารีบคว้าโทรศัพท์มาจากอีกคน ก่อนจะรีบกดวางและเข้าไปลบรูปในที่ตั้งไว้ทันที แต่เมื่อมองไปยังอีกคนใบหน้านั้นก็ยังไม่เลิกบูดบึ้ง จนตอนนี้มันสับสนไปหมดแล้วว่ากูทำอะไรผิดอีก “ลบแล้วนี่ไง”

“เห้ย!! ถอย!” จียงผลักอกให้อีกคนหลบ ก่อนจะเดินผ่านเข้าห้องนอนไปทันที!

เราจะบ้าไปแล้วหรือไง! ทำไมต้องทำตัวแบบนี้ล่ะ! ใครจะโทรมาหาซึงฮยอนก็เรื่องของเค้าสิ

ทำไมเราต้องไปวุ่นวายกับไอบ้านั่นด้วยล่ะ!! (><)

โมโห!!

โมโหตัวเองที่ทำอะไรไม่คิด...ตอนนี้ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกแปลกๆของตัวเองยังไงแล้ว

จียงนายเป็นอะไรของนาย...นายแค่กังวลว่าภารกิจจะไม่สำเร็จใช่มั๊ย? นายเลยต้องทำแบบนี้!

ใช่...นายแค่เป็นห่วงภารกิจ!

(ToT)

“จียง” ร่างสูงเดินตามเข้ามานั่งข้างๆ

“โกธรอะไรกูอีกอะ ลบรูปจีฮเยไปแล้วจริงๆนะเนี่ย” เค้าพยายามยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้อีกคนดู

“พี่! จะลบไม่ลบมันก็โทรศัพท์พี่ จะเอามาให้ผมดูทำไม!”

“และมึงเป็นอะไรล่ะ! ทำหน้าแบบนั้นทำไม”

กูก็ไม่รู้! มึงจะถามมากให้มันได้อะไรวะ! “ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นล่ะ!”

เมื่อมาคิดๆดูแล้ว ... 

นั่นสิ...ทำไมเค้าต้องลบภาพสาวสวยอย่างจีฮเยออกไปจากโทรศัพท์ด้วย ไม่มีเหตุผลที่ต้องทำอย่างนั้นซะหน่อย

ในเมื่อไอคนข้างๆมันเป็นแค่เมียจอมปลอม...สงสัยกูคงจะอินมากเกินไปแล้ว “ไม่เป็นอะไรก็ดี”

“...” ไม่อยากจะมองหน้า...บ้าเอ๊ย!

“และจะไปซื้อผ้าม่านอยู่มั๊ย”

“ซื้อ! แต่เงินล่ะ ตอนนี้พี่เหลือเงินเท่าไหร่”

“ตอนนี้เงินที่มีอยู่ ซื้อได้อยู่แล้ว แต่อาจจะใช้ได้ไม่ถึงสิ้นอาทิตย์”

“งั้นพี่ก็ต้องใช้ให้ถึง!”

“เห้ย จะใช้ถึงได้ยังไง” อาทิตย์นึงผมก็ได้เงินไม่ได้เยอะมากอยู่แล้ว (><)

“พี่ได้เงินอาทิตย์ละเท่าไหร่!”

“ส...สองแสนกว่าๆ” เสียงทุ้มตอบกระอ้อมกระแอ้ม

“มันเยอะมากนะพี่! ห้าวันใช้สองแสนกว่า! เท่ากับวันนึงพี่ได้ใช้วันละสี่หมื่นวอน(1,600B)เลยนะ!” (>o<)

“บางทีก็เจ็ดวัน” (. .)!

“อีกสองวันมึงก็ขอเพิ่มอยู่ดี!” คนตัวเล็กหันไปตวาดใส่คนที่เถียง “นี่ยังไม่รวมที่ได้จากพี่ฮเยยุนอีกนะ!”
“เออ” (- -)

“และผมก็ไม่เห็นพี่จะออกไปไหนเลย เงินหายไปไหนหมด!”

ถ้าสมองมึงจะคำณวนเป็นระวิงขนาดนี้นะ...พักหน่อยมั๊ยไอสัส! “ก็เที่ยวทีนึง ก็หนักเลยไง” (. .)

“หึ! หลังจากซื้อผ้าม่านแล้วพี่ต้องใช้เงินให้พอ เข้าใจมั๊ย!!”

“โห...จียง”

“ไม่ต้องมาโห! เอาเงินพี่ทั้งหมดมาให้ผม!”

“จียง~” (ToT) ทำร้ายกูมากไปมั๊ยเนี่ย

“ไม่ให้หรอ...” ดวงตากลมตวัดไปมองเล็กน้อย “...งั้นพี่ก็ออกไปนอนที่โซฟาเลยไป!!”

“เห้ย อะไรวะ งอนอีกละอะ” (><)

“ผมเปล่า!!” (>o<)

มีสิทธิ์อะไรมาไล่กูไปนอนโซฟาเนี่ย! โอ๊ยย!! เงินกูน้า (ToT) “ก็ได้ๆ”

ร่างสูงควักบัตรเอทีเอ็มพร้อมบัตรวีซ่ายื่นให้ช้าๆ จนอีกคนรำคาญจึงรีบกระชากไปทันที “ดีมาก!”

“...” (ToT)

“หลังจากนี้ผมจะเป็นคนบริหารจัดการเงินให้พี่เอง ไว้ใจได้เลย” (^^)

“อือ” (T T)

“ไปกันเหอะ ไปซื้อผ้าม่านกัน” (^^) มือเล็กเกี่ยวคอร่างสูงที่ยืนน้ำตาตกใน ออกไปอย่างอารมณ์ดี

ความรู้สึกตอนนี้...มันชัดเจนมากขึ้นทุกที...

เรียนรู้กันและกันผ่านชีวิตประจำวัน...ทำให้ไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่กำลังบังเกิดอย่างช้าๆ

จนไม่คิดว่า...มันอาจจะกลายเป็น...ความรัก

..

“จะดีหรอพี่” (><)

“นี่มันเป็นโอกาสของเราแล้วนะฮเยยุน ตกลงจะเอายังไง” เสียงเข้มของดามีขู่ไปยังน้องสาว

“แต่...ไอสองคนนั้นมันจะไม่ว่าเราหรอ” (. .)!!

“มันจะรู้ได้ยังไงล่ะ ถ้าเราไม่บอกมันอะ!”

โอ๊ย...ใจก็อยากทำอย่างที่พี่ดามีว่า...แต่มันไม่เกินไปหน่อยหรอ (><) “ก็จริง แต่...”

“ฮเยยุน...เธออยากเห็นมันสองคนในห้องนอนจริงๆรึเปล่าเนี่ย”

“พี่...อยากเห็นก็อยากเห็น แต่ถ้ามันสองคน...อย่างว่ากันล่ะ มันผิดกฎหมายนะพี่!” (><)

ดามีตาโต (O_O)! ไอน้องคนนี้มันคิดได้ยังไงเนี่ย “เธอคิดว่ามันสองคนจะทำลูกกันจริงๆหรอ...บ้าแล้ว”

“อืม...มันคงไม่ทำกันหรอก...แต่ถ้าพวกมันสองคนโป๊กันล่ะพี่” (>//<) โอ๊ย! แค่คิดก็แย่แล้ว

“มันสองคนเป็นน้องเรานะ! เห็นกันมาตั้งแต่เด็กอย่าคิดมาก ถือว่าเห็นของน้อง ฮ่าๆ”

“เหอๆ เอางั้นจริงดิ” (- -)!

“ไม่เอาก็ได้นะ...” รู้ทั้งรู้ว่าอีกคนไม่ปฏิเสธ แต่ก็พูดลองเชิงไปแบบนั้นเอง “...พี่ก็ไม่ได้อะไรอยู่แล้ว”

“เอาๆๆๆ เอาดิพี่ ไปติดกล้องในห้องมันวันนี้เลย” (>o<)

“ฮ่าๆ โอเค...ไปเรารีบไป ก่อนที่มันสองคนจะกลับมา”

สองสาวหันมองหน้ากัน ...ใจจริงไม่ได้เคยคิดจะทำร้ายน้องชายทั้งสองแต่อย่างใด...แต่ความอยากรู้ที่มันอยู่ในใจ พาลพาให้ต้องจำใจ(?)มาทำเรื่องแบบนี้ ...อยากรู้นัก เอะอะก็หายเข้าห้องอยู่เรื่อย...ไปทำอะไรกัน

..

ห้างสรรพสินค้าใหญ่โตที่ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา กลับไม่ทำให้พวกเค้ารู้สึกอึดอัดเท่าตอนที่อยู่ในมหาลัยกับเพื่อนแค่บางกลุ่ม อาจเป็นเพราะที่นี่เค้าไม่รู้จักใคร เลยทำให้วางตัวได้สบายมากกว่านตอนที่อยู่กับเพื่อนฝูง

“ไหนบอกจะซื้อผ้าม่านอย่างเดียวไง และนี่คืออะไร” (- -) สองมือใหญ่ยกถุงที่คนตัวเล็กเดินช็อปปิ้งไม่หยุดชูขึ้น

“ไม่ได้มีเวลาออกมาบ่อยๆซะหน่อย ซื้อแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก”

“และใช้เงินกูหรือเงินมึงซื้ออะ” (-..-)

“เงินผมดิพี่! แหม! กูไม่เอาเงินมึงมาใช้หรอก”

ร่างสูงยิ้มกว้างก่อนจะใช้ศอกชนไปที่หัวเล็ก “แซวเล่นหรอกน่า ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลย ฮ่าๆ”

“...” บ้าเอ๊ย~ ทำเป็นแซว (.///.)

เป็นการเดินช๊อปปิ้งในรอบสองเดือนกว่าที่อยู่ด้วยกันมา...ถึงจะให้ความรู้สึกแปลกๆ

แต่เมื่อไม่เจอคนที่เรารู้จัก...มันกลับกลายเป็นเรื่องที่สนุกอย่างไม่เคยคิดมาก่อน (^^)

“อ้าว ซึงฮยอน~”

คนตัวโตหันหน้ามองคนตัวเล็กข้างๆนิดหน่อย ก่อนจะทักทายตอบ “อ้าว อึนจอง” (^^)”

แม้จะกล่าวทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ในใจเค้ากลับร้อนลนอย่างบอกไม่ถูก...กลัวอะไรวะกู (><)

“ไม่เจอกันนานเลยน้า”

มือเล็กยกขึ้นหยิกแก้มร่างสูง แต่ก็ชายหนุ่มก็ค่อยๆปัดออกอย่างสุภาพ “อะจ้า...นานเลยเนอะ” (^^)”

“เอ๋~ เป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย โอ๊ะ! และคนนี้ใครหรอ” อึนจองหันมามองคนตัวเล็กข้างๆ ก่อนจะส่งยิ้มให้ จียงยิ้มทักทายน้อยๆพอเป็นมารยาท พลางเงยหน้ายิ้มกว้าง(?)ให้คนตัวใหญ่ “ใครหรอ?” (^^)

“อ่า นี่อึนจอง..เพื่อนอะ...” (. .) ทำไมกูอึดอัดแบบนี้วะ ห่า เหงื่อแตกหมดแล้ว! “...อึนจองนี่จียง...เอ่อ...รุ่นน้องผม”

“จียงนี่น่ารักจังเลยเนอะ” (^^)

“ขอบคุณครับ”

“แล้วทำไมมาคนเดียวล่ะคะ” (^^)”

“...” คะหรอ? หึ...ปากแบบนี้นี่เองสินะ ถึงได้มีทั้ง มิรัน, จีฮเย, อึนจอง

“มาเลือกซื้ออะไรนิดหน่อย แต่ต้องรีบไปแล้วล่ะ”

“อ่าวจริงดิ! โห...น่าเสียดาย” ขอบคุณมากครับอึนจอง...ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนโดนรังสีอมหิตครอบคลุมอยู่ (>..<)!!

“คิดถึงนะ โทรหาชั้นบ้าง เข้าใจมั๊ย”

“ค่ะ คิดถึงเหมือนกันค่ะ” (^^)” พูดไปตาก็พยายามเหล่มองคนข้างๆ อย่างหวาดระแวง

เพียงแค่อึนจองเดินปลีกตัวออกไป หายนะก็เข้ามาเยือนอย่างที่เค้าคิด...ก็ไอคนข้างๆ มันเล่นเดินลิ่วไม่สนใจเค้าเลยแม้แต่นิด ถึงจะพยายามเดินหิ้วของพะรุงพะรังตามไปชวนคุยก็ไม่ยอมพูดด้วย...โอ๊ยย เป็นอะไรอีกวะเนี่ย (><)!

อย่าให้กูคิดว่า...ตอนนี้มึงกำลัง...

“พี่...ผมไม่เป็นอะไร...แค่หิวเฉยๆ”

แค่หิวเฉยๆจริงๆอย่างนั้นหรอ “จริงหรอ...ไม่ได้โกธรอะไรแน่นะ”

“ผมจะโกธรอะไรพี่ล่ะ... เรา...ไม่ได้...เป็นคนรักกันจริงๆซะหน่อย”

เรา...ไม่ได้เป็นคนรักกันซะหน่อย

ก็ในเมื่อเราไม่ได้เป็นคนรักกันจริงๆ...และทำไมกูต้องกลัวมึงโกธรขนาดนี้ด่วยล่ะวะ! “อืม...ก็ควรเป็นแบบนั้นล่ะ”

ใช่...มันก็ถูกแล้ว...ที่มึงจะไม่รู้สึกอะไรไม่ว่ากูจะมีใครคนอื่นซักกี่สิบคน...

ก็ในเมื่อ...เราไม่ได้เป็นคนรักกันจริงๆด้วยซ้ำ!

“พี่...” นายมันเจ้าอารมณ์เกินไปหน่อยรึเปล่า...จียง  “...พาผมไปกินร้านอร่อยๆด้วยนะ” (. .)

“...”

“พี่...” มือเล็กเอื้อมกระตุกที่ชายเสื้อคนข้างๆ “...ได้ยินผมมั๊ยเนี่ย” (.//.)

“อืม”

รู้สึกผิด...ที่ทำตัวเป็นเด็กงี่เง่า...ทั้งๆที่ยังหาเหตุผลไม่ได้...แย่จริง

ถึงซึงฮยอนจะใจดีมากแค่ไหน...แต่ถ้าเจอเรื่องที่ทำให้ตัวเองหัวหมุนแบบนี้...ก็คงไม่ไหวทน

“พี่...” อีกครั้งที่เค้าดึงชายเสื้อเรียกให้คนตัวใหญ่หันมามอง

ผมรู้ว่าผมตัวแย่มากแค่ไหน...

แต่ยังไงผมก็อยากที่เห็นรอยยิ้มของพี่...มากกว่าใบหน้าบึ้งแบบนี้...ยิ้มเถอะ

“ขอโทษนะ” 

TBC.

มันหน่วงงง~~ 555 ทุกคนคิดว่าเป็นแบบนั้นมะ 55! *>,,<

ต้องใช้เพลงนี้มาเป็นเพลงประกอบตอนนี้รึเปล่าเนี่ย!

เอาเอาเถอะ...อีกไม่นานหรอก...อยากให้มันได้รู้ใจตัวเองซะที!

ขอบคุณที่ดั้นด้นอ่านกันมาจนจบ...เจอกันตอนหน้าจ้า ;D