Title: Be hide the scene
Status: 8
Author: Tuatae
Pairing: TOP x GD
Rating: Erotic, Drama (?)
Genre: Nc

Author’s note: ช่วงนี้สอบอย่างหนัก จนบล๊อคแทบร้างกันเลยทีเดียวว อิอิ ฝากติดตามต่อด้วยนะจ๊ะ ;)

อย่าลืม F5 กันแรงแรง :)

EP.8

 

“หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!” ร่างเล็กกรีดร้องเมื่อเห็นคนตัวใหญ่กำลังค่อยๆสาวเท้าก้าวสามขุมมาทางตน

มือเล็กยกขึ้นจับรอยช้ำบนแก้มข้างซ้ายพร้อมกับค่อยๆเขยิบตัวหนีออกห่างจากคนตรงหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ

 

ทำไม…รู้สึกกลัวแบบนี้

ยิ่งสัมผัสถึงความปวดร้าวบนใบหน้าน้ำตาก็พลันจะไหลออกมาง่ายดาย

 

“น..นายอย่า ข…เขามานะ…” น้ำเสียงเล็กสั่นเครือ

ไม่ทันขาดคำ ข้อมือเล็กก็ถูกดึงกระชากจากร่างใหญ่ตรงหน้า ”ลุกขึ้น!”

“ซึงฮยอน…ปล่อยชั้น”

“กำลังทำตัวเป็นนางเอกอยู่หรอ…หึ” ชายหนุ่มเค้นเสียงหัวเราะ “…และก็กำลังโดนตัวร้ายลากไป…ข่มขืน”

สิ้นคำ ร่างเล็กถูกจับลอยเหวี่ยงมากระแทกยังเตียงนุ่ม “โอ๊ย!”

 

แววตาที่นายมอง…

มันกำลังบอกว่านายรังเกียจและดูถูกชั้น…

คำว่า ’รัก’ ที่ชั้นพูดไป มันไม่สามารถที่จะทำให้นายเข้าใจความรู้สึกของชั้นเลยใช่มั๊ย…ซึงฮยอน

 

หัวใจที่หยาบกระด้างของนาย มันเคยเข้าใจความรู้สึกของใครบ้างรึเปล่า เหตุผลที่ทุกคนตีตัวห่างออกจากนาย อาจจะไม่ใช่เพราะ ฮยอนจุง หรือ ใครคนอื่นที่มาแย่งความรักของนายไป แต่มันเป็นเพราะนาย…เพราะตัวนายเอง

 

คล้ายกับเด็ก…ที่ไม่รู้ความหมายของ ‘คำว่ารัก’

 

ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากปากสกปรกของคนร่างใหญ่ตรงหน้าอีก เพียงแต่มือหนาค่อยๆแกะกระดุมเล็ก ออกจากเสื้อเชิ๊ตทีละเม็ดช้าๆ …นัยน์ตาเรียวที่ดุดันยังคงจับจ้องไปที่ร่างบางตรงหน้าไม่ลดละ…ชั้นนี่ล่ะ…ผัวนาย

 

แต่ทว่าสีหน้าและดวงตากลมที่เคยรู้สึกหวาดกลัวของร่างบาง…กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา…นายยังรักชั้นบ้างมั๊ย

“ซึงฮยอน” น้ำเสียงเรียบกล่าว ร่างหนาทำแค่สะบัดเสื้อที่ถูกปลดออกโยนทิ้งไปเบื้องหลัง ราวกับเสียงที่ได้ยินเป็นเพียงธาตุอากาศที่พัดผ่านหูไปเท่านั้น …ถึงแม้กระนั้น ก็ยังอยากที่จะพูดออกไป “…นายรักชั้นมั๊ย”

 

หัวใจนายยังกู่ร้อง…บอกว่า ’รัก’ ชั้นบ้างมั๊ย?

 

ร่างสูงยกยิ้ม…เมื่อถึงตราจนคนเราจะมองหาทางรอดให้ตัวเองไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม

นายมันก็แค่อยากปัดป้องตัวเองจากสัมผัสของคนที่นายไม่สนใจและรังเกียจอย่างชั้นก็เท่านั้น…จียง

 

ร่างสูงที่คลืบคลานขึ้นมาบนเตียงไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกหวาดกลัวให้กับร่างเล็กตรงหน้าอีกต่อไป

ตรงกันข้าม มือเล็กกลับเป็นฝ่ายค่อยๆดึงเสื้อยืดของตัวเองถอดออกไปจากกายซะเอง พร้อมดวงตาที่จ้องอีกคนไม่ละ

 

“สิ่งที่นายกำลังจะทำกับชั้น มันไม่ได้สร้างความปวดร้าวให้ร่างกายชั้นมากนักหรอก…หึ”

ร่างสูงชะงัก ก่อนจะจ้องมองหน้าคนสวยตรงหน้าอย่างจริงจัง…นายต้องการจะสื่ออะไร “…เอาเลย ชั้นไม่เป็นไรหรอก”

 

รอยยิ้มบางๆ ทำเอาร่างหนาตรงหน้านิ่ง…ไม่เป็นไร?  O_O

นายไม่รู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่ชั้นทำกับนายเลยหรือไง…หรือนายไม่เคยรู้สึกอะไรกับชั้นกันแน่

 

ความเงียบ…จ้องมองและเนิ่นนาน

 

ดวงตากลมที่กำลังค่อยๆ รื้นหยาดน้ำตาใส ราวกับจะค่อยๆพังกำแพงที่แข็งแกร่งในหัวใจของคนตัวใหญ่ให้ทลายลง

แค่เพียงได้จ้องมองร่างที่กำลังสั่นไหวตรงหน้า…นี่เรากำลังทำอะไรอยู่

 

ใบหน้าสวยเนียนกลับเป็นรอยมือแดงช้ำ เพราะเค้า…

หยาดน้ำตาที่กำลังไหลรินอาบสองแก้มนั้น…ก็เพราะเค้า

 

มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตา “ร่างกายชั้นไม่เป็นไรจริงๆ…ฮึกก…แต่ตรงนี้…ฮึกก…” นิ้วเล็กจิ้มย้ำไปที่หน้าอกของตัวเองแรงๆ แค่อยากให้รู้ว่า ‘หัวใจ’ ดวงนี้ต่างหากที่มันกำลังเจ็บปวด และร่ำร้องอยู่ “ฮึกก…ตรงนี้..ซึงฮยอน ฮึกกก…หัวใจของชั้นต่างหาก! ที่มันกำลังเจ็บปวดและร้องไห้กับการกระทำของนาย ฮึกก”

 

ต่อให้ปาดน้ำตาออกไปกี่ครั้งก็ไม่แห้งเหือดไปซะที ดวงตาที่ชื้นแฉะไปด้วยน้ำใสๆกำลังจ้องมองไปที่คนรักตรงหน้า

แม้จะมองออกว่าแววตาที่เคยคล้ายปีศาจนั้นได้เปลี่ยนไป…หากแต่ถ้าสิ่งที่เค้าคิดจะพูด มันเป็นสิ่งที่ควรจะดำเนินต่อไป

“ถ้านายทำจนพอใจแล้ว...หลังจากนี้ชั้นจะถือว่าเรา…ละ…”

 

O_O

 

แขนแกร่งที่โผเข้ามาโอบกอดร่างเล็กไว้ทั้งร่างทำเอาคนที่กำลังตัดใจพูดสิ่งที่ลำบากชะงัก…น…นายซึงฮยอน

เสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ต้นคอ รับรู้ได้ถึงความรู้สึกห่วงหา…แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ

 

“อย่า…”

น้ำเสียงทุ้มที่อ้อนวอนดังอยู่ข้างหู ทำเอาน้ำตาที่คล้ายกับจะหยุดไหล พลันเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง “…พูดคำนั้น”

“…”

แขนที่เคยโอบแน่นอยู่กระชับกอดให้แน่นมากขึ้น “จียง…กอดชั้นหน่อยได้มั๊ย”

สิ่งที่ชั้นทำไปทั้งหมด…มันช่างดูไร้สาระ และไม่มีความเป็นผู้ใหญ่เอาซะเลย มองข้ามความรักของเรา…

‘ความรัก’ ที่ชั้นเองก็ยังไม่ที่เคยเข้าใจมันซะทีว่าควรเป็นแบบไหน…แค่กลัว…กลัวว่าจะเสียคนที่รักไปอีกคน

 

“ได้โปรด…กอดชั้น…กอดให้ชั้นรู้ว่านายยังรักชั้นอยู่” กอดหรอ…รอยยิ้มบางๆเผยขึ้นบนใบหน้าเล็กด้วยความอบอุ่น

บางครั้งนายก็เหมือนเด็กที่ไม่เคยเข้าใจอะไรเลย ยิ่งนายเป็นแบบนี้…ชั้นเกลียดนายไม่ลงหรอก…ซึงฮยอน

 

แขนเล็กค่อยๆเคลื่อนขึ้นโอบกอดแผ่นหลังหนาของคนรักอย่างเบามือ…นายรับรู้ถึงความรู้สึกนี้ได้มั๊ย

ดวงตาสวยหลับพริ้มเพื่อสูดกลิ่นไอความรักของกันและกัน …เป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจกันในทุกๆเรื่อง

หากแต่มันไม่ได้แสดงว่า…เราทำไม่ได้

 

ชั้นรักนาย…ซึงฮยอน

 

มือหนาดึงร่างคนตัวเล็กให้ผละออกจากอ้อมกอด ก่อนจะค่อยๆใช้นิ้วสัมผัสผิวแก้มนุ่มที่เป็นรอยแดงช้ำเบาๆ “จ…เจ็บมั๊ย”

แค่เท่านี้ล่ะที่ชั้นต้องการ…แค่ใส่ใจชั้น ดูแลชั้น…ร่างบางพยักหน้าทั้งๆที่หยาดน้ำตายังไหลร่วงเผาะผ่านแก้ม

“ขอโทษนะ” น้ำเสียงอบอุ่น กับแววตาที่ทำให้ชั้นเชื่อ ว่านายรักชั้น…มันช่วยบรรเทาความเจ็บได้มาก

“ม…ไม่เป็นไร…แล้ว”

 

เขิน…ที่ถูกแววตาห่วงใยจับจ้อง

 

ริมฝีปากเรียวเอื้อมประทับจูบบนรอยช้ำที่ตัวเองก่อบนแก้มใส…ไม่รู้จะรู้สึกขอบคุณยังไง

ที่นายยอมอภัยให้ชั้น…มันมากมายเกินคำว่า ขอบคุณ

 

“หลังจากนี้…” ดวงตาคมจับจ้องที่ใบหน้าสวยอีกครา “…เรากอดกันทุกวันได้มั๊ย”

 

กอด…

กันทุกวัน…มันหมายความว่ายังไง?

 

มือเล็กถูกยกขึ้นมากุมไว้อย่างอ่อนโยน “ถ้าเกิดมีวันไหนที่นายไม่กอดชั้น ชั้นไม่กอดนาย หรือเราไม่กอดกัน แสดงว่าวันนั้นเราคงจะหมดรักต่อกันแล้ว …ซึ่งเป็นคิดสิ่งที่ชั้นไม่อยากจะคิดถึงมัน”

 

แค่กอดกันหรอ…

หลงรักชั้นเข้าเต็มเปาแล้วล่ะสิ…

 

ริมฝีปากเรียวกดจูบลงบนหลังมือสวย ก่อนจะเอื้อมไปประทับบนหน้าผากคนตัวเล็กตรงหน้า “…มาอยู่ด้วยกันนะ”

 

ได้ยินไม่ผิดหรอกครับ…ผมกำลังขอร้องให้เค้ามาใช้ชีวิตร่วมกับผม

ไม่ได้เกิดจากความคิดชั่ววูบแบบไม่มีสมอง …แต่พูดจากความรู้สึกจริงๆจากข้างใน…หัวใจชั้นมันร่ำร้องหานาย

 

“ว…ว่าไงนะ” O_O

“ย้ายมาอยู่ด้วยกันนะ หลังจากถ่ายหนังตอนนี้จบ…มาอยู่ด้วยกันนะ”

“…” (-//-) นี่เค้ากำลังอ้อนวอนผมอยู่หรอ…

ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เหมือนความรักเรากำลังเดินหน้าไปอีกขั้น…ถ้าชั้นเลือกที่จะเดินขึ้นบันไดสูงชันนี้ต่อไป

ความหวาดกลัวและความกดดันมก็จะเพิ่มมากขึ้น…กลัว

 

มือหนาบีบเบาๆไปที่มือเรียวเล็กที่กุมอยู่…คล้ายกับว่า…หนทางที่ยากลำบากที่เราต้องพบเจอข้างหน้า

นาย…จะมีชั้นเดินจับมือและเคียงข้างตลอดไป

 

คนน่ารักพยักหน้าตอบรับเบา …หลังจากนี้ไปช่วยดูแลชั้นด้วยนะ…ซึงฮยอน

ช่วยสัญญา…ว่าจะรักชั้นและดูแลชั้นตลอดไปด้วย

 

ยิ้มกว้างเผยบนใบหน้าหล่อทันทีที่อีกคนตอบรับ ราวกับความหนักอึ้งในอกทั้งหมดได้มลายหายไป…

หัวใจมันลิงโลดอยากจะกระโดดกอดอีกคนให้ขาดอากาศหายใจไปเลย…ให้ชั้นดูแลนายเถอะ

 

มือเล็กเอื้อมผลักเบาๆไปที่หัวคนรัก “ไอบ้า น้ำตาคลอทำไมเล่า”

“ฮ่ะๆ กี่ครั้งแล้วเนี่ย ที่น้ำตาไหลเพราะนาย” น้ำตาทั้งหมดเพื่อนาย…นายคนเดียว

“สองครั้ง…นายมันขี้แงกว่าที่ชั้นคิดเยอะเลยนะ” พูดพร้อมกับขยับตัวเข้าไปโถมกอดอีกคนไว้…

ความอบอุ่นจากร่างกายนายเป็นสัมผัสที่ชั้นหลงไหลมากที่สุดเลย

 

แววตาสวยกำลังจ้องมองดวงตาคมด้วยความอบอุ่นและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน…ชั้นอยากกอดนาย

ร่างหนาค่อยๆเอนล้มไปบนที่นอนนุ่มช้าๆ โดยมีคนตัวเล็กคร่อมทาบทับอยู่บนร่าง

 

ปากสวยเริ่มเป็นฝ่ายเคลื่อนไปจูบประกบคนใต้ร่าง…ละเมียดละไมและอ่อนโยน

ลิ้นเล็กค่อยๆสอดไปยังช่องปากเรียวเบาๆ…เพียงเริ่มต้นก็รู้สึกรักไปทั้งกาย…หัวใจนี้ช่างตลกเหลือเกิน

แพรขนตาหนายามหลับพริ้มของรางหนาช่างดูสุขสม…ไม่ต้องการอะไรนอกจากนาย…จียง

 

“เรียกชั้นว่า …ที่รัก ได้มั๊ย” คนเย้ายวนบนร่างผละจูบก่อนจะเอ่ยคำถามด้วยใบหน้าน่ารัก

ซึงฮยอนเพียงแค่ยิ้ม ก่อนจะดึงใบหน้าเล็กมาประกบจูบต่ออีกครั้ง…ลิ้นร้อนชอนไชไปยังทุกส่วนของโพรงปาก

สองลิ้นที่หยอกล้อกันไปมา ช่างร้อนแรงและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน…เนิ่นนาน…หอมหวาน

 

ร่างหนาจับอีกคนพลิกไปอยู่ใต้ร่างก่อนจะค่อยๆก้มไปกระซิปข้างหูบาง “จะเรียกให้ชุ่มปอดเลยล่ะ…ที่รัก”

เรียกรอยยิ้มบางๆให้กับคนน่ารักได้ไม่น้อย…ลีลานายมันเยอะจริงๆ

 

ใบหน้าหล่อเริ่มซุกไซร้เบาๆไปตามหลังใบหู…ลำคอขาว…ไรหนวดบางๆเพิ่มความวาบหวามได้มากเลยทีเดียว

“อื้อ…” เสียงหวานครางพร้อมดวงตาเล็กที่หลับพริ้มรับสัมผัสอ่อนโยน ปากเรียวจูบพรมไปจนทั่วตัวขาว

“ที่รัก…” ดวงตาเรียวสวยหรี่ปรือ เพื่อชะโงกหน้ามองคนบนร่าง “…รักผมมากมั๊ย”

มือบางค่อยๆเอื้อมลูบเส้นผมนุ่มเบาๆ ชั้นยังต้องบอกนายอีกหรอ ว่ารักนายมากขนาดไหน…มองตาชั้นสิ

ร่างหนาจับมือเล็กที่กำลังลูบไล้ใบหน้าตนเองไว้ ก่อนจะไล่พรมจูบตั้งแต่มือขาวจนถึงต้นแขนนิ่ม

 

…รักทั้งหมดที่เป็นนาย

จียง…

สัมผัสจูบอ่อนหวานค่อยๆเคลื่อนไปตาม ซอกคอขาว…คางเรียว…ก่อนจะจรดที่ปากแดงอวบอิ่มเผยอคอย

เพียงดูดดึง และปล่อย…สุภาพและอ่อนหวาน…และกลับมาเม้มดูดเบาๆที่ปากอิ่มอีกครั้ง

 

แขนเล็กเอื้อมคล้องโน้มคอของอีกคนอย่างเบามือ ก่อนจะเป็นฝ่ายออกแรงปากดูดตอบรับสัมผัสของอีกคนบ้าง

“วันนี้…หวานจัง” แม้จะไม่ใช่ คนอ่อนหวานหรือโรแมนติก …หากแต่ครั้งนี้มันออกมาจากความรู้สึกจริงๆ

บอกไม่ถูกเหมือนกัน ว่าทำไมถึงรู้สึกอยากรักคนตรงหน้ามากเท่านี้….แค่ทำมันออกมา…จากหัวใจ

 

เรียวปากเริ่มเคลื่อนลงไปเม้มดูดเบาๆที่ยอดอกสีสวย…ลิ้นนุ่มบดเบียดจนส่วนอ่อนไหวแข็งไต

ปลายลิ้นร้อนลากไปมาบนอกขาวจนทั่วก่อนจะเคลื่อนย้ายไปยังตุ่มไตสีชาอีกฝั่ง…หวานจนแทบละลาย

 

มือหยาบจับขาเล็กอ้ากว้างออก พร้อมลูบไล้และสัมผัสไปยังส่วนล่างเบาๆ…เค้นคลึงให้รู้สึก

กางเกงตัวเล็กถูกสะบัดโดยง่ายดายจากผู้เป็นเจ้าของร่าง…เรียวขาขาวเป็นสิ่งที่เย้ายวนตาอย่างมาก

 

ร่างหนาเคลื่อนตัวลงต่ำ ก่อนจะค่อยๆจับขาเล็กตั้งชัน…ขาอ่อนขาวเนียนด้านในถูกประโลมจูบจนทั่ว

ก่อนที่ร่างหนาจะออกแรงดูดเม้มที่ขาอ่อนด้านในบริเวณใกล้ส่วนอ่อนไหว…

”อื้ออ…อ๊ะ” เสียงเล็กร้องคราง …ความรู้สึกเกือบที่สัมผัสถูกส่วนแข็งขึง หากแต่ไม่ได้แตะต้อง

มันสยิวยิ่งกว่าสัมผัสโดยตรงซะอีก…

 

รอยรักสีสวยบังเกิดขึ้นด้วยเวลาเพียงไม่นาน ชายหนุ่มก้มมองรอยรักด้วยรอยยิ้ม

ก่อนจะแตะจูบเบาๆไปที่รอยเดิม “ที่รัก…อย่าทำให้รอยนี้หายไปไวนะ”

 

ปากเรียวเคลื่อนไปจูบเบาๆที่ส่วนหัวของแกนกายเล็ก…เพียงจุ๊บและผละออก…เพื่อให้อีกคนรู้สึกสะท้าน

“อ๊า…อื้ออ…ที่รัก” คนตัวเล็กซี๊ดปากเบาๆ…ด้วยความซาบซ่าน

 

แขนแกร่งเอื้อมไปหยิบหมอนนุ่มมารองบั้นท้ายเล็กให้ยกสูงขึ้น…ก่อนจะจับขาเรียวให้อ้ากว้าง…ทุกส่วนที่เห็นช่างยั่วยวนปลายลิ้นร้อนเกร็งเล็กน้อย ก่อนจะลากเลียไปที่ปากทางช่องแคบสีชมพูสวย…ขาสวยพยายามบิดเบียดกันเพราะความรู้สึกดีที่เอ่อล้นจนเกินไป หากแต่มือหนาจับค้างอ้าออกอีกครั้ง…รู้ดีว่ากำลังรู้สึกมาก

“อื้อ..อ๊ะ…อ๊า” มือบางขยำเส้นผมดำขลับจนยู่ยี่เพียงเพราะอาการเสียวซ่าน คนตัวสูงลอบยิ้มก่อนจะเคลื่อนไปหน้าไปเม้มเลียเบาๆที่แกนกายเล็กอีกครั้ง “อ๊า…ที่รัก…อื้อ”

 

ความสุขที่ชั้นมอบให้ อยากให้นายรับมันได้ทั้งหมด

มีเพียงแค่ความสัมผัสทางกายที่ชั้นทำมันได้ดีที่สุด…มากกว่าในทุกๆเรื่อง

 

น้ำยาหล่อลื่นชั้นดีถูกบีบลงบนนิ้วเรียวยาวของร่างสูง ก่อนจะค่อยๆ สอดใส่เบาๆไปยังในช่องทางรัก

ดึงเข้า…และออก ด้วยสัมผัสอ่อนโยน…ร่างบางหลับตาพริ้มจมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์แห่งความปรารถนา

ความสุขที่ได้รับนั้น…มันเพียงพอที่จะทำให้หัวใจนี้ชุ่มชื้น…เบ่งบานไปด้วยความรัก

 

“อ๊ะ..” ดวงหน้าเล็กสะดุ้งเฮือก …เมื่อแกนกายแท่งโตกำลังค่อยๆสอดใส่เข้ามาในร่าง

สะโพกหนาค่อยๆออกแรงขยับช้าๆ…ทะนุถนอมจนไม่หลงเหลือความรู้สึกเจ็บ

“อ๊า…ที่รัก…อื้อ…อีก…อ๊ะ…เข้ามาอีก” มือเล็กเอื้อมเกาะเอวหนาเพื่อเรียกให้อีกคนแนบชิดเข้ามาอีก

คำสั่งของคนใต้ร่างไม่อาจขัดขืน ร่างหนาเคลื่อนกายกระแทกเข้าออกด้วยความเสียวซ่าน

 

ช่องทางรักที่ตอดรัดเป็นระยะมันแทบทำให้อารมณ์รักกระเจิง…ในหัวมันเต็มไปด้วยคำว่า จียง จียง …และจียง

แรงกำลังกระหน่ำซอยเข้าออกทำเอาร่างบางสั่นไหว ชายนุ่มซบใบหน้าลงไซ้ปลายคางมน ก่อนจะเคลื่อนไปบดเบียดปากแดงอิ่มอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง พร้อมๆกับส่วนล่างยังคงออกแรงไม่หยุด

 

“อ่า ดีจัง” เสียงทุ้มแหบพร่าครางรัญจวนอย่างสุขสม

“อ๊า…อื้อ..ส…เสียวจัง…อ๊า” ความเสียวซ่านบาดแหลมลึกกระหน่ำขึ้นมาจากแกนกายของชายหนุ่ม ทำเอาร่างเล็กไม่อาจนอนนิ่ง สะโพกเล็กลนลานสวนรับจังหวะโรมรันไม่ถอย …

 

เสียงเตียงเลื่อนลั่นตามจังหวะเคลื่อนไหวหนักหน่วง ผ้าปู่ที่นอนสีขาวยับย่นจากแรงขยุ้มขยำ

คืนนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข…ที่ร้อนเร่าและอ่อนโยน

 

ร่างบางขยับกายลุกขึ้นก่อนจะดันให้อีกร่างเอนล้มลงไปบนที่นอน…ขอชั้นทำให้นายบ้าง

สะโพกบางเริ่มเคลื่อนที่อีกครั้ง…สีหน้าและอารมณ์ของทั้งคู่เต็มไปด้วยราคะที่ร้อนแรง

 

สองมือหนาประคองสะโพกบางที่ส่ายร่อนไม่หยุดด้วยแรงกำหนัดพริ้วไหวไม่ขาดตอน

ลมหายใจกระเส่าหอบแรงขึ้น เมื่อสะโพกเล็กควบขับอย่างรู้ใจ “อ่า…ที่รักดีมาก”

 

“อ๊ะ อ๊า..อื้อออ…ฮึก..อ๊ะ” ดวงหน้าสวยเหยเกเพราะความเสียวซ่าน เสียงหวานกระท่อนกระแท่นจากแรงสั่นไหว หากแต่บั้นท้ายเล็กยังคงกระแทกเน้นไปยังส่วนแข็งขึงของคนรักไม่หยุดพัก

 

กายหนาดีดตัวลุกขึ้นนั่งและดันคนตัวเล็กให้เป็นฝ่ายนอนราบลงไป ก่อนจะกระหน่ำกระแทกเน้นใส่ช่องทางตอดรัดของคนบนร่างรัวไม่ยั้ง ลมหายใจหอบรัว สายตาหม่นมัวด้วยแรงต้องการตามแรงราคะ ยิ่งลึก…ยิ่งแนบแน่น

แกนกายที่สอดใส่อยู่ลุ่มร้อน ความเสียวจัดส่งสัญญาณเตือนถึงเวลาปลดปล่อย

ร่างหนาเร่งจังหวะกระแทกเร็วขึ้นจนคนใต้ร่างกรีดร้องครางกระเส่า “ที่…รัก…มะ…ไม่ไหวแล้ว”

มือเล็กจับแตะส่วนอ่อนไหวที่ตั้งชันของตัวเองเพียงนิดเดียว…น้ำรักสีขาวก็ฉีดพุ่งเลอะหน้าท้องของทั้งคู่

 

“อ่า…อื้ออ…จียง” ร่างหนากระตุกเกร็ง ก่อนจะพ่นพิษรักขุ่นฉีดตรงไปยังบั้นท้ายเล็กตาม

ใบหน้าหล่อแนบซบอยู่บนแผ่นอกแบนเล็กพร้อมเสียงหอบหายใจถี่…รักจนไม่รู้จะห้ามหัวใจยังไงแล้ว

 

มือเล็กเอื้อมลูบผมชุ่มเหงื่อของคนรักอย่างอ่อนแรง ก่อนจะกดจูบลงบนกลุ่มผมดำ

ชั้นรักนายมากนะ…ซึงฮยอน

 

ร่างหนาท้าวแขนขึ้นก่อนจะจ้องมองไปยังดวงตาคู่สวย…ไม่มีคำใดที่จะสวยงามไปกว่าความรู้สึกที่มอบให้

แค่เพียงนายรับรู้ได้…นายก็จะเข้าใจความรู้สึกของชั้นทั้งหมด…ว่าชั้น…รักนายมากแค่ไหน

 

เรียวปากอุ่นจุมพิศเบาๆไปที่ริมผีปากแดง “ชั้นรักนายมากนะจียง”

คำพูดเชยๆ ที่ทุกคนใช้พูด…หากแต่กลับสวยงามไม่เสื่อมคลาย…คำว่า’รัก’

 

“ซึงฮยอน…ชั้นรักนาย”

 

 

..

 

 

“คุช วันนี้ชั้นเดินผ่านห้องไอสองคนนั้น” น้ำเสียงนิ่งผิดปกติขอฮงจุนกล่าวอย่างกังวล

“สองคน?” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

“อืม…จียงกับซึงฮยอน”

“ทำไมหรอ?”

“รู้สึกจะทะเลาะกัน”

“เออ ปกติของคนเป็นแฟนกันน่า คิดมากไรวะ”

“เห้ย อย่าคิดง่ายแบบนั้นดิ …แรกๆมันก็สนุกจริงๆนะเว้ย…” ฮงจุนขยับกายหันมามองทางเพื่อนร่างหนาตรงๆก่อนจะค่อยเริ่มกล่าวสิ่งที่คิดในใจออกไป “…แต่ชั้นได้ยินคำพูดแต่ละคำที่พวกมันเถียงกัน แล้วมันสะอึกว่ะ”

“ว่าไง” จะทะเลาะอะไรกันแรงนักหนา

“มันเหมือนกับเราจะทำมากเกินไป หัวใจคนเลยนะ…” สีหน้าจริงจัง บวกกับน้ำเสียงที่ไม่ได้บอกว่าพูดจาล้อเล่น ทำเอาคุชนิ่งหยุดคิดตาม  “…ถ้าปัญหามันบานปลายมากกว่านี้เมื่อไหร่…จะไม่มีผลดีกับใครเลยจริงๆ”

 

 

‘มีปัญหาเมื่อไหร่ อย่ามานั่งเสียใจทีหลัง’

 

คำพูดของยองเบ ลอยวนเวียนไปมาอยู่ในหัว…ชั้นพูดในสิ่งที่ควรพูดออกไปแล้วนะ

อย่าเอาความสนุกสนานของตัวเอง …แลกด้วยความปวดร้าวของคนอื่น

 

“และ…มันสองคนทะเลาะกันเรื่องอะไร” เริ่มนึกห่วงน้องชายทั้งสอง

“ฮยอนจุงล่ะ…อริกับซึงฮยอนอย่างจริงจังเลยนี่” คุชพยักหน้าอย่างเข้าใจ ไม่ใช่ว่าเห็นเป็นคู่อริเลยเอามาแกล้ง

อย่างที่บอก ทั้งหน้าตา และลีลาของฮยอนจุงไม่ได้ด้อย ช่วยเรียกเรตติ้งการขายได้มาก เพราะงั้นจึงเลือกเค้า

“และเราควรทำยังไงต่อไปดีวะ” ฮงจุนส่ายหัวอย่างจนปัญญา…เป็นเรื่องที่ต้องนั่งคิดว่า พล๊อตเรื่องที่วางไว้ใหม่นั้นควรจะปรับเปลี่ยนไปในทิศทางไหนอีกดี ที่ทั้งน่าสนใจและไม่ทำร้ายจิตใจน้องชายคนสนิททั้งสองคน

 

รักกันมากจริงๆงั้นหรอ

และทำไมชั้นต้องมานั่งกังวลกับความรู้สึกพวกนายด้วยวะ…ชิ ให้ตายเหอะ

 

“ไปไหนวะ” ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยถามเมื่อเห็นอีกคนลุกขึ้น

“ไปเอาพล๊อตมาแก้”

 

 

..

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ~~~

เสียงเคาะประตูดังต่อเนื่องเป็นจังหวะ ทำเอาคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จรีบพันผ้าเช็ดตัวลวกๆก่อนจะวิ่งมาเปิด “ครับผม”

 “ขอผมเข้าไปได้มั๊ยฮะ”

 

รอยยิ้มพราวเสน่ห์ส่งไปทางร่างผอมสูงก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้ามา

ไม่เคยสังเกตุมาก่อนว่ารุ่นน้องในค่ายคนนี้ ช่างหน้าตาน่ารักเหลือเกิน…ขาว…ใส

 

คนตัวเล็กทรุดนั่งลงปลายเตียงนุ่ม ก่อนจะมองรอบห้องด้วยสีหน้าใสซื่อ “ห้องฮยองหอมจังเลยนะฮะ”

เหอะ…เข้ามาเพื่อบอกว่าห้องชั้นหอมหรอ นายต้องการอะไรไอตัวเล็ก

“สงสัยชั้นเพิ่งอาบน้ำเสร็จล่ะมั้ง” คนตัวเล็กย่นคิ้ว ก่อนจะเดินตรงไปยังร่างสูงที่ยืนพิงกำแพงอยู่หน้าประตู

จมูกเล็กสูดดมเบาๆไปบริเวณแผงอกแกร่งฟุตฟิต…

 

O_O!!

 

“อื้ม …หอมจริงด้วยแฮะ” ^__^

“…”(>//<)

“…” …เขินหรอ

“น..นายมีอะไรรึเปล่า” อดขำไม่ได้กับท่าทางของรุ่นพี่ตรงหน้า ร่างเล็กถอยร่นกลับไปนั่งดังเดิมที่เตียงนุ่ม

ก่อนจะเริ่มเปิดประเด็นข้อตกลงที่เตรียมมาพูด “มีฮะ”

“ให้ชั้นแต่งตัวก่อนได้มั๊ย?” จีโฮยกมือปรามไว้ “ไม่ต้องก็ได้ฮะ ผมมาพูดแปปเดียว”

“อะๆ งั้นว่ามา” ทำไมต้องหน้าร้อนฉ่ากับไอเด็กนี่ด้วยวะเรา (>//<)

 

“ผมมีเรื่องให้ฮยองช่วย”

“…”

“ผมรู้ว่าฮยองไม่ค่อยชอบ ซึงฮยอนฮยอง แต่…ผมชอบซึงฮยอนฮยองมาก”

“…แล้ว” ต้องการพูดอะไรกันแน่

“เพราะงั้น…จียงฮยอง…ฮยองช่วยจัดการให้เค้าสองคนเลิกกันได้มั๊ยฮะ” ใบหน้าใสซื่อของคนเรานี่เชื่อไม่ได้จริงๆเลยนะ ความคิดร้ายกาจแบบนี้…มันไม่เหมาะสมกับนายเอาซะเลย…แต่ก็นะ…ความรักมันห้ามกันไม่ได้

 

“นายนี่ร้ายไม่เบาเลยนะ” หึหึ

“…”

“แย่งมา เหมือนกับที่แย่งทุกคนจากมันมา…ไม่ใช่เรื่องยาก”

“ฮะ …ผมก็ว่าอย่างนั้น”

“เอาเป็นว่า…” สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองไปยังร่างเล็กน่ารัก “…ชั้นอยากได้ของแลกเปลี่ยน”

 

คนแบบฮยองถ้าผมไม่รู้นิสัย ก็คงไม่กล้าเดินมาเคาะประตูถึงห้องหรอกฮะ…มันไม่ใช่เรื่องยากเลยซักนิด

“ยังไงก็ได้ฮะ ฮยอง” ตอบอย่างรู้ความนัยน์

“หึ คืนนี้มาหาชั้นตอนเที่ยงคืนนะ”

จีโฮส่งยิ้มบางๆไปทางร่างสูงตรงหน้า…”ฮะ ฮยอนจุงฮยอง”

 

..

 

ท้องฟ้าสดใสยามเช้า มีปุยเมฆสีขาวสะอาดกระจายอยู่เต็มท้องฟ้า เสียงคลื่นซัดสาดเป็นระยะไม่ขาด  

ลมทะเลโชยพัดตลอดเวลา ช่างเป็นช่วงเวลาที่อบอุ่นและรู้สึกสดใสที่สุด

 

สองร่างเดินลัดเลาะตามชายหาด สองมือเกาะเกี่ยวกัน ราวกับโลกนี้มีเราเพียงสองคน

ร่างบางเงยหน้าขึ้นเพื่อจ้องมองอีกคน “ซึงฮยอน”

“หืม?” ดวงตาใส ที่จ้องมองมา …มันทำให้ละสายตาไม่ลงจริงๆ

“กอดชั้นหน่อย”

คนตัวใหญ่อมยิ้ม ก่อนจะหยุดเดิน และเอื้อมสองแขนโอบรัดร่างเล็กตรงหน้าเอาไว้…สูดดมกลิ่นหอมจากเส้นผมบาง

แพรขนตาบางหลับพริ้ม…ชั้นอยากรับรู้ความรู้สึกของนายอีก…ว่านายรักชั้นมากขนาดไหน

 

มือบางแตะเบาๆที่แผ่นหลังหนา ถ้าบอกให้เค้าเลิกทำอาชีพนี้ตอนนี้เค้าก็ยอม…แค่มีนายอยู่กับชั้น

ลมหายใจอุ่นรินรดต้นคอร่างเล็กแผ่วๆ…เป็นอ้อมกอดที่เนิ่นนาน…แต่ไม่รู้สึกเบื่อ

 

“วันนี้เรากอดกัน…พรุ่งนี้เราก็จะกอดกัน…มะรืนนี้เราก็จะกอดกัน…” น้ำเสียงเล็กพูดอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางลมเย็นที่พัดเอื่อยๆ กับเสียงคลื่นยามเช้าที่ซัดสาดเบาๆ เสียงทุ้มเอ่ยต่อ “…ทุกๆวันเราก็จะกอดกัน”

 

แค่…รับรู้ว่าเราจะรักกันในทุกๆวัน

แค่เท่านั้น….

 

“ซึงฮยอน…”

ร่างเล็กผละออกจากอ้อมกอดอบอุ่น “…จูบชั้นหน่อย”

 

 

..

 

 

“ฮยอง…มานี่เร็ว” เสียงใสร้องเรียกให้อีกคนเดินมาหาตนเองที่ระเบียง

“หืม”

นิ้วเรียว ยกชี้ไปยังภาพคู่รักที่ชายหาด “…ฮยองสองคนนั้น”

ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะโอบกอดคนรักจากด้านหลัง “อืม อิจฉาหรอ”

“เปล่าฮะ …แต่เมื่อคืนนึกว่าจะทะเลาะกันแรงซะอีก”

มันเป็นเรื่องความรู้สึกของผู้ใหญ่ต่างหากซึงริ…นายต้องทำความเข้าใจอีกเยอะ “คนที่เค้ารักกันอะ…ปัญหาไม่ใช่สิ่งที่แย่เสมอไป แต่กลับเป็นตัวสานต่อความรักให้เดินหน้าไปอีกก้าวต่างหาก”

“…” ใบหน้าเล็กทำหน้าเข้าใจ…เป็นอย่างนี้เองหรอ “…งั้นผมกับฮยองลองทะเลาะกันบ้างมั๊ยฮะ”

ยองเบเบ้หน้า กลัวความคิดแบบเด็กๆของคนรัก “แต่มันก็ไม่จำเป็นเสมอไปหรอก…จะลองทำไมเล่า”

“ฮ่าๆๆ” ดวงหน้าน่ารักหันมาใกล้คนรักเบื้องหลัง ก่อนที่ริมฝีปากสวยจะประกบเบาๆไปที่เรียวปากบางของคนรัก

 

…แค่มี

ความรักใบแบบฉบับของตัวเอง….

 

..

 

“คัต!!”

 

บทรักเร่าร้อนของตัวเองสองคนได้จบไป…ท่ามกลางความยินดีของรุ่นพี่ทั้งสองคน

“ดีใจจริงๆ ตอนสองปิดกล้องจนได้” เสียงของฮงจุนมองไปยังทุกคนในกอง ก่อนจะสังเกตุเห็นคู่รักรุ่นน้องที่วันนี้ดูจะยิ้มแย้มและสายตาที่ส่งให้กันมัน…ดูหวานมากกว่าเคย

“มีอะไรดีๆวะซึงฮยอน” เสียงคุชกล่าวแซว

“ไม่มีอะไรนี่ครับ” หันมาพูดกับคนเป็นพี่เสร็จก็จูงคนรักตัวเล็กไปอาบน้ำด้วยกัน…

 

ไม่มีอะไรนี่ครับ…

ชั้นเชื่อพวกแกตายอะ…บทเค้าให้ตัวเองทะเลาะกัน และพระเอกข่มขืน แต่ทำไมกูดูแล้วมันก็ยังดูหวานไปหมด

จะให้ถ่ายใหม่ก็กะไรอยู่…เพราะมันก็ดูดีไปอีกแบบ…นี่หรอไม่มีอะไร

 

.

.

 

“ฮยอง…ผมขอเบอร์จียงหน่อยสิ”

“เอาไปทำไมวะ” คุชทำหน้าตาสงสัย

“ลืมของไว้ที่เค้า บอกจะเอามาให้ผมไม่เอามาให้ซะที”

“ลืมอะไร” ไม่อยากไว้ใจ…รุ่นน้องที่เกียรติศัพท์ลือเลื่องชอบแย่งแฟนชาวบ้านเค้าแบบนี้

“โห วันนี้ก็จะกลับบ้าน ก็แยกย้ายกันละ ฮยองกลัวอะไร”

“เออๆ” พูดพร้อมกดเบอร์มือถือของคนตัวเล็กยื่นให้ชายหนุ่มรุ่นน้องร่างโปร่งทันที …ตัดความลำคาญ

“ขอบคุณครับ”

 

รอยยิ้มดุจจิ้งจอกเผยบนใบหน้าหล่อ…มิชชั่นของจริงมันเริ่มตั้งแต่นี้ต่างหาก

ซึงฮยอน!